From the mousehole

Πόσο άλλο πάει?

2007-12-02T18:04:00.000+02:00

Τόσα χρόνια επέμενες, το βροντοφώναζες πως δεν πάει άλλο και εγώ σε άκουγα.
Μα μερικά χρόνια μετά ήταν αρκετές δύο ώρες για να ανατρέψεις τα πάντα και να αναιρέσεις τον εαυτό σου για πάντα. Άραγε δεν πιστεύεις τίποτα πια από αυτά που είχα κάνει ύμνο μου από τότε που άρχισα να καταλαβαίνω τον εαυτό μου?
Άλλος ένας μύθος, μέσα μου γκρεμίζεται.

Πότε σταμάτησες ν’αγαπάς τη φωνή σου?
Πότε σταμάτησες να πιστεύεις σ’αυτούς που σου εμπιστεύτηκαν τα τραγούδια τους?
Μην ανησυχείς (μεταξύ μας, τρόπος του λέγειν), δεν υπάρχεις για μένα με την σημερινή σου υπόσταση μα με την τότε, την όμορφη, την επαναστατική, την διαφορετική, τη γνήσια αυθεντική φωνή σου που εκμεταλλευόσουν με την πιο όμορφη και γοητευτική έννοια της λέξης, γιατί κάποτε ήσουν αυθεντικός.
Τώρα όμως Βασίλη είσαι ένας από αυτούς, τους πολλούς.

Θα’θελα να ήξερα τι νοιώθεις πια όταν τραγουδάς Άσιμο, Καββαδία, Λοίζο.
Θα’θελα να ήξερα τι νοιώθεις όταν στοιβάζεις, αυτούς που σε εκτίμησαν πραγματικά και φωνάζουν με την αλήθεια της ψυχής τους ότι ζούνε για να σ’ακούνε, σε ένα μαγαζάκι που σου κάνει σαφές πως αν δεν χαραμίσεις το 1/3 του μισθού σου ούτε με κιάλια δεν σε βλέπει γιατί πολύ απλά δεν είσαι στο οπτικό του πεδίο.

Κανονικά θα έπρεπε να γράφει απ’έξω πως απαγορεύεται η είσοδος στους κάτω από 1,77 , που δεν τους αρέσουν παιδικά αστεία που κρατάν 15 λεπτά, στους πάνω από 65 κιλά, σε ανθρώπους που φοράνε παλτό και κασκόλ Νοέμβρη μήνα, σε ανθρώπους με τσάντα, σ’αυτούς που δεν μπορούν να στέκονται 4 ώρες όρθιοι χωρίς να νοιώθουν 80 χρονών, σε εκείνους που δεν κουβαλούν μαζί τους σπαστό τραπεζάκι και σκαμπό γιαγιάς για την εκκλησία, σ’αυτούς που δεν έχουν φαντασία, που δεν έχουν πρόβλημα να τους καίνε τα χέρια με τσιγάρο, που δεν έχουν πρόβλημα να κολλήσουν διάφορα μικρόβια εκτός αν έχουν προπονημένη κύστη, που γουστάρουν σπρωξίδι και γενικά στους μη μαζόχες.

Ξέχασες Βασίλη τις συναυλίες στην Πανεπιστημιούπολη που τα έδινες όλα και δεν έπαιρνες δεκάρα?
Ξέχασες που έκανες κόσμο να θυμάται για χρόνια μετά τον τρόπο που έκανες μια απλή σκηνή σε μια πλατεία να λάμπει με την παρουσία σου?
Ξέχασες πόσα παιδιά ξεσήκωνες με «Το καράβι» σου και άλλα τόσα που έκανες να δακρύζουν μόνο με τη φωνή σου όπως έσπαγε «Πριν το τέλος» ?
Ξέχασες όλους αυτούς που ερωτεύτηκαν τη «Στέλλα» και της φώναζαν «Σ’ακολουθώ»?
Ξέχασες πόση χαρά και αξέχαστες βραδιές χάριζες απλόχερα?
Ξεχνάς γρήγορα Βασίλη.
Το καταλαβαίνω πως μπορεί να έχεις κάποια παραπάνω έξοδα αυτό τον καιρό μα δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να τα πληρώσω εγώ και όλοι οι άλλοι οι ανυποψίαστοι.

Βασίλη «Γεια σου». . .

(θυμάσαι?)

What' s new pusicat?

2007-11-08T20:22:00.000+02:00

Έχω ξεπατωθεί στο κουβάλημα και με πονάει η μέση μου,

δεν έχω ιδέα για την έννοια της λέξης 'πάτος' στην προηγούμενη πρόταση,

εχω αδειάσει εκατό χιλιάδες κούτες,

εχω γεμίσει σκόνη,

μοιάζω με εργάτη που θέλει να επισκεφθεί επειγόντως τους γιατρούς της Καζαμπλάνκα και οχι αυτούς χωρίς σύνορα,κοινώς πέρλα πηλοφόρι και μυστρί δεν ταιριάζουν επ'ουδενί,

πλένω συνέχεια τα χέρια μου και εχουν ξεραθεί,

βάζω κρέμα και γεμίζω τον τόπο δαχτυλιές,

χτυπάει συνέχεια το γαμοκούδουνο και ούτε τουαλέτα δεν μπορώ να πάω,

όλοι μου συμπεριφέρονται σαν να έπρεπε να έχω γεννηθεί ξεροντας τα πάντα για αυτό το γραφείο και ο καθένας κοιτάει να κάνει ακριβώς οτι είναι δουλειά του και ούτε το τηλέφωνο δεν σηκώνουν όταν δεν είναι η σκλάβα στη θέση της,

πρέπει να οργανώσω απο την αρχή τα πάντα στο γραφείο λόγω της ανακαίνησης και δεν με βοηθάει κανείς,

πρέπει να αποκτήσω μαντικές ικανότητες,

έχει γεμίσει ο τόπος Αλέκους,

δεν δουλεύω ποτέ οχτάωρο και δεν πληρώνομαι για παραπάνω ώρες,

μόλις τελειώνω την τοποθέτηση των πραγμάτων απο τις κούτες που έχουν πλημμυρίσει το γραφείο μου φέρνουν και άλλες και δεν με βλέπω να τελειώνω ούτε στον αιώνα τον άπαντα,

κανένας δεν έχει συνειδητοποιήσει την ποσότητα των κουτών(πραγμάτων και επιθέτων) που έχω τακτοποιήσει,

έκοψα με χαρτί την καμπύλη του αντίχειρά μου και τσούζει απίστευτα,

τις τελευταίες μέρες κάνω συλλογή απο κομμένα δάχτυλα,

έπρεπε να φτιάξω στον μπός τσάι πράσινο με μέλι(μη χέσω)και εφόσον όλα τα πράγματα ήτο σε κούτες έπρεπε να ψάξω να βρώ που είναι η κούπα του, το τσάι και το μέλι.Την κούπα και το τσάι τα βρήκα αμέσως αλλά φυσικά το μέλι έπρεπε να είναι στην τελευταία κάτω κάτω και αφού είχα ανοίξει και τις 9 κούτες!

δεν νιώθω και πολύ κωλόφαρδη σήμερα,
τους παρακαλάω να μου φέρουν ηχεία για να ακούω μουσική και να μην νιώθω μοναξιά και δεν μου δίνει κανείς,
σκέφτομαι να τους απειλήσω τραγουδώντας αλλά αφού ρωτήσω στην επιθεώρηση εργασίας αν νομιμοποιούνται να με απολύσουν για κακόφωνη,

Το πρωι ο χώρος γύρω απο το γραφείο μου έμοιαζε με οχυρό,μετά απο λίγο έμοιαζε άδειος και μόνος,μετά πάλι με οχυρό,μετά πάλι άδειος, μετά πάλι οχυρό, μετά άδειος.Μπορείς να μαντέψεις πως μοιάζει εδω και λίγα λεπτά και αυξάνεται, ναι ναι με γεωμετρική πρόοδο(γιατί όταν μαθαίνουμε κάτι το μαθαίνουμε σωστά και το κάνουμε κτήμα μας και αμα το γουστάρουμε το χρησιμοποιούμε και στην καθημερινότητά μας) ,

Τρέφομαι καθημερινά μέχρι τις 6,30 το απόγευμα με κρουασάν και χυμό και μετά με τόστ,

αν δεν πάθω σκορβούτο θα πάω εθελοντικά να γίνω πειραματόζωο για την επιστήμη,

πίνω ελάχιστο νερό και θα σπάσει το αλαβάστρινο δερματάκι μου και δεν θα μοιάζω πια με 20χρονο,
εχω αυταπάτες,

χάνω με γοργούς ρυθμούς (και οχι με γεωμετρική πρόοδο) το ροδαλό χρώμα στα μαγουλάκια μου,

εχω στενές επαφές με καφέ ντουλάπες και καμία με τον έξω κόσμο,

έχουν μουλιάσει τα δαχτυλάκια μου απο το κόλλημα γραμματοσήμων, κοινώς παπάριασαν,

ούτε στα ελτα να δούλευα,

οι μισοί απο εδω μέσα βήχουν σαν να καπνίζουν δεκαπέντε τρισεκατομμύρια χρόνια,

θέλω να κάνω ενα καυτό μπάνιο και να ξαπλώσω κάτω απο το ζεστό μου πάπλωμα,

αυτό δεν πρόκειται να γίνει σύντομα,

έχω ήδη σχολάσει αλλά φυσικά ούτε κουβέντα για να φύγω,

δεν κουνιέται κανείς,

τα'φτυσα.

Το παρόν εσυντάχθει εν ώρα και υπο την επήρρεια εργασίας και εστάλη σε μια ηλίουια.

Ο σώζον εαυτό σωθήτω...

Πώς να αποτύχεις σε μια συνέντευξη για δουλειά?

2007-10-26T01:09:00.001+02:00

Έχεις κλείσει ραντεβού για συνέντευξη μέρα μεσημέρι στο κέντρο της Αθήνας ώρα αιχμής και πρέπει να πας κάπου που ξέρεις μόνο στο περίπου πού είναι και έχεις δώσει στον εαυτό σου όσο χρόνο θα χρειαζόσουν αν ήξερες ακριβώς πού βρίσκεται το μέρος που πας, λεπτό παραπάνω.
Φυσικά ξεκινάς τελευταία στιγμή χωρίς να εξοικονομήσεις καθόλου χρόνο για να προετοιμαστείς και αρχίζεις να αγχώνεσαι με γεωμετρική πρόοδο.
Έχεις ξεχάσει ότι πρέπει να αλλάξεις γραμμή στο μετρό και ψάχνεις τη διαδρομή στον τοίχο για να δεις προς τα πού πρέπει να πας. Φυσικά το χάνεις τελευταία στιγμή και βλέπεις ότι το επόμενο θα έρθει σε 5 λεπτά, όσα ακριβώς σου απομένουν δηλαδή για να είσαι στην ώρα σου.
Βγαίνεις τελικά από τον σταθμό και εννοείται πως δεν ξέρεις προς τα πού πρέπει να πας. Ρωτάς όλους τους περιπτεράδες τριγύρω και helloooooo , δεν ξέρει κανείς τη διεύθυνση που ψάχνεις.
Περνάς από όλα τα πιθανά δρομάκια, γιατί υποθέτεις πως για να μην το ξέρει κανείς δρομάκι ψάχνεις και είναι αυτονόητο πως δεν το βρίσκεις αλλά για καλή σου τύχη είναι ένα συνεργείο μεταφορών εκεί που περπατάς και κοντεύεις να λιποθυμήσεις απ’το άγχος και τη ζέστη και δόξα τον ύψιστο ξέρει τον δρόμο που ψάχνεις.
Βρίσκεις επιτέλους τον δρόμο και σταματάς σε ένα κολωνάκι (το πράγμα όχι την περιοχή) και ψάχνεις στην ξέχειλη από αντικείμενα τσάντα που κουβαλάς όλη μέρα για το μικρούλι χαρτάκι που έχεις γράψει τη διεύθυνση, το τηλέφωνο και το όνομα της εταιρίας και του ανθρώπου που πρέπει να συναντήσεις για τη συνέντευξη βγάζοντας όσα περισσότερα πράγματα μπορείς από μέσα και κρατώντας τα στα χέρια, κάτω από τις μασχάλες και όπου αλλού έχεις χώρο και συνειδητοποιείς ότι δεν υπάρχει πουθενά.
Για καλή σου τύχη θυμάσαι τη διεύθυνση και στο περίπου το όνομα της εταιρίας και δεν πανικοβάλλεσαι τόσο όσο να συνειδητοποιήσεις την αθλιότητα της κατάστασής σου και αρχίζεις να ψάχνεις το κτίριο. Μπαίνεις στο πρώτο που βλέπεις πως η ονομασία παραπέμπει στο αντικείμενο της εταιρίας που ψάχνεις χωρίς να ελέγξεις το νούμερο και εισβάλλεις στο ασανσέρ πατώντας το κουμπί που η έμπνευσή σου σου λέει πως θα σε πάει στον σωστό όροφο.
Χτυπώντας το κουδούνι βρίσκεσαι μπροστά σε κάποιον που σε κοιτάζει σαν να αντικρίζει την παραπάνω μούρη(και με το δίκιο του) και σε ρωτάει τι θες. Εσύ του λες ότι έχεις έρθει για την συνέντευξη και σού’ρχεται η μετωπική με την ερώτηση που ήθελες να αποφύγεις όπως όταν ήσουν παιδί τις φακές αλλά τελικά τις έτρωγες:
Με ποιόν? Φυσικά εσύ δεν ξέρεις το όνομά του μιας και ήταν γραμμένο στο χαρτάκι που έχασες πριν από λίγο και κοιτώντας τον σαν σαύρα τη μύγα του απαντάς ότι δεν θυμάσαι αλλά ξεκινάει από Γ. Εξαφανίζεται για λίγο ξύνοντας τα λιγοστά μαλλιά που του έχουν απομείνει και μετά επιστρέφει και σου λέει με σιγουριά πως έχεις κάνει λάθος κτίριο, του λες το νούμερο που σου θυμίζει ότι γράφει το σημείωμα που έχασες και σε παραπέμπει σε δυο κτίρια παρακάτω με βλέμμα συμπόνιας και αμέριστης συμπαράστασης για το δράμα που πιθανόν ζει η οικογένειά σου.
Φτάνεις στο σωστό μέρος και ξαναβουτάς στο ασανσέρ, πατάς το κουμπί που νομίζεις πως θα σε οδηγήσει στον σωστό όροφο αλλά στην πορεία αλλάζεις γνώμη και πιστεύεις ακράδαντα πως είναι έναν όροφο πιο κάτω και μόλις φτάνεις μισανοίγεις την πόρτα, την ξανακλείνεις, πατάς το αποκάτω νομίζοντας πως πας εκεί που θες και δεν κάνεις τραγικό λάθος και μόλις φτάνεις παίζεις το ίδιο έργο με λίγο πριν αλλά και πάλι τρως πόρτα και πάς παρακάτω με την σκέψη της τελευταίας ελπίδας να κρέμεται από μια κλωστή αλλά ευτυχώς βρίσκεις επιτέλους στόχο.
Μπαίνεις μέσα και η γραμματέας σε πάει κατευθείαν στο γραφείο του ανυποψίαστου που θα ανεχτεί τη μούρη σου για τα επόμενα δεκαπέντε λεπτά και κάθεσαι.
Πιάσε εικόνα τώρα: εσύ έχεις κατακοκκινίσει εντελώς από το τρέξιμο και η μούρη σου μοιάζει με μπαλόνι του ολυμπιακού έτοιμο να σκάσει, στάζεις από παντού και το άσπρο πουκάμισο που νόμιζες πως θα είναι το κατάλληλο ένδυμα για μια αξιοπρεπή συνέντευξη έχει γίνει διάφανο στα αυλάκια που έχει σχηματίσει ο ιδρώτας, το κρυολόγημα που σου κάνει παρέα τις τελευταίες μέρες αποφάσισε να κάνει αισθητή την παρουσία του και βρίσκεσαι να παλεύεις με ότι έχει σωθεί από το μοναδικό χαρτομάντιλο που σου έχει απομείνει, πας να μιλήσεις και δεν μπορείς να αποφασίσεις αν χάνεις τα λόγια σου από το λαχάνιασμα ή το άγχος που χάρη στη γεωμετρική πρόοδο έχει φτάσει στο συν άπειρο και τελικά καταφέρνεις να φύγεις όσο πιο γρήγορα μπορείς, σχεδόν τρέχοντας και παρακαλάς να ανοίξει μαγικά μια τρύπα κάτω από τα πόδια σου για να κρυφτείς αξιοπρεπώς όσο είναι καιρός και αντέχεις να στέκεσαι πάνω σ’αυτά.

Μετά από όλα αυτά αν μάθεις ότι σε πήραν στη δουλειά να εύχεσαι μην είναι η φωλιά του κούκου αυτοπροσώπως.
Με τις υγείες σου.

Τι απέγινε ο καπνός σου?

2007-10-02T21:15:00.000+02:00

Έλα κράτα το και μόλις σου πω πάρε μια βαθιά ανάσα.
Δεν μπορώ, πνίγομαι. Μα θα είναι γλυκό μπροστά στον λυγμό που θα σε πνίγει χρόνια μετά.
Στα δώδεκα τι να ξέρει και τι να καταλάβει κανείς? Δώδεκα στιγμές, δώδεκα πνοές.

Στα χέρια να καίει και να βαραίνει το μυαλό, στα χέρια να γλιστράει και να κιτρινίζει τα αυλάκια τους, στο στόμα να κρέμεται και να πικρίζει για τη ζωή που θα ‘ρθει, προοικονομία του Ομήρου που με βάσανο μάθαινες.

Σε βρώμικα πεζούλια και σε σκοτεινά δρομάκια παρέα με τα λόγια που πάντα θα θυμάσαι, λόγια κρυμμένα που το φεγγάρι τα ξεθάβει από κάθε γωνιά σου, λόγια που ξέρεις πως θα μείνουν εκεί . Λόγια που ξεπηδούν από στενά σοκάκια που χιλιοπερπάτησες.
Έχεις δει πως καίγεται αργά και αφήνει το γκρι, απαλό να πέφτει νωχελικά μέσα από τη φωτεινή λάμψη..

Μυστικά και όνειρα ειπωμένα μετά από χρόνια ξεχασμένα και παραδομένα.
Βυζαντινό και Καφωδείο ώρες ατέλειωτες παρέα με μουσικές που ποτέ δεν θα ξεχαστούν μα ο καπνός έχει πια χαθεί λες και αυτό είχες σκοπό όταν προσπαθούσες να τον φυσάς με δύναμη μακριά.

Στα δεκαπέντε παρέα με τα πολύχρωμα φώτα τα γέλια και τα μυστικά ποιήματα, στα δεκάξι τα πρώτα χτυποκάρδια και τα απαγορευμένα διαλείμματα πίσω από το αμφιθέατρο, στα δεκαεπτά παρέα με τα τραγούδια του Άσιμου τις συναυλίες από το κάστρο και τα νυσταγμένα ποτά, στα δεκαοκτώ παρέα με τη βροχή και την ζωή στα σκαλάκια της βιβλιοθήκης, στα δεκαεννιά με τις προδοσίες το παρελθόν και τα όνειρα και τώρα παρέα με την αλήθεια..

«Και δεν μου καίγεται καρφί, αν εσύ περνάς και δεν μου ξαναμιλάς.

Ίσως να ξανάρθεις, όταν θα ‘χω πια, όταν θα ‘χω πια χαθεί.
Κι ή θα μ’ έχουν κάψει, ή θα έχω μα... ή θα έχω μαραθεί.
Κι ας μη σου καίγεται καρφί, κι ας συνήθισες, κι ας συνήθισες κι εσύ.»

Νικόλας Άσιμος.

Περίεργη ιστορία?

2007-09-21T20:54:00.000+02:00

Μια ιστορία ξέχειλη με λέξεις που δεν βγάζουν νόημα.
Μια ιστορία που φοβάμαι πως αν την διηγηθώ δεν θα την καταλάβει κανείς και δεν θα έχει νόημα πια.
Μια ιστορία που δεν μου φτάνει η φαντασία μου να δω το τέλος της.
Μια ιστορία γεμάτη άσπρο και μαύρο που έχει αφήσει το γκρι άστεγο.
Μια ιστορία?
Όχι.
Είναι πολλές που τρέχουν σαν ποτάμια για να εκβάλλουν τελικά σε μια.
Ιστορίες που είναι φτιαγμένες με πολλά υλικά, με μπερδεμένα συναισθήματα, δυνατά γέλια με ανοιχτό το στόμα και ένα χέρι μπροστά για να τα συγκρατεί, πολλούς άτυχους και επίπονους χωρισμούς που όμως με επηρεάζουν έμμεσα και άμεσα, φιλίες που κάνουν στενή παρέα με έρωτες και χάνονται μάταια οι ισορροπίες που με κόπο συντηρούνται σε λίγα λεπτά ή με το πέρασμα του χρόνου, κρυφά νοήματα μέσα από λέξεις για σένα που διαβάζεις τώρα και καταλαβαίνεις αυτό που νομίζεις πως ανακάλυψες μα και που ποιος ξέρει αν τελικά είναι αυτό που κρύβεται από πίσω και που είναι φτιαγμένες με καινούριο υλικό που όμως δεν μοιάζει να είναι το σωστό μάτια μου.
...................................................
Με ήλιους , με φεγγάρια οι μέρες περνούν και αλλάζουν και μαζί τους αλλάζει το μέσα και το έξω μου.
Δεν έχω πάντα σκοτάδι μέσα μου μα όταν χάνεται ο ήλιος μιλάω με τα γράμματα , όχι με τα λόγια.

Όταν έχω τον ήλιο μέσα μου μιλάω με το γέλιο.

Λύπη γράμματα, χαρά ήχος..

Όταν ήμουνα μικρή είχα παραμύθια που συνοδεύονταν με μια κασσέτα και τα γραμμένα λόγια απ’το χαρτί χόρευαν γύρω μου με την μορφή παραμυθένιων ήχων και οι χαρακτήρες των ακίνητων πρωταγωνιστών παίρναν μορφή μέσα μου.

Τα γράμματα μου δίνουν την ελευθερία και ο ήχος τη ζωή.

Το παραμύθι μου είναι αυτό, με τις σελίδες του γεμάτες γράμματα και ήχους.

Έχεις κουραστεί?

2007-09-17T00:58:00.000+02:00

Ξεκινάς μια μέρα σίγουρος για το πώς θα την περάσεις, αλλά ένα τηλεφώνημα μόνο αρκεί για να τα αλλάξει όλα.

Είναι γρήγοροι οι ρυθμοί της και δεν έχεις τον απαιτούμενο χρόνο για να αφομοιώσεις τα νέα δεδομένα, απλά λειτουργείς παράλληλα με τον χρόνο.

Πράττεις ενστικτωδώς και έχεις ήδη μετανιώσει.

Πότε το ένστικτο ήταν φίλος σου…

Νιώθεις το λάθος μα και ο χρόνος πίσω να μπορούσε να γυρίσει πάλι αυτό θα διάλεγες να κάνεις.

Και το αποτέλεσμα…μικρά μα επίπονα τσιμπιματάκια στο μέρος της καρδιάς.

Σου έχει τύχει να μην ξέρεις τι θες?

Σκοτεινιάζει νωρίς.

Εκεί που νομίζεις πως μπορείς να προσποιηθείς πως όλα μπορούν να αλλάξουν, συνειδητοποιείς πως σκοτείνιασε εκεί που δεν το περίμενες.

Είδες τον ήλιο να λάμπει και νόμιζες πως θα παραμείνει για πάντα λαμπερός.

Μα δεν κατάλαβες πως είναι αργά για αυταπάτες.

Ζεις τη μέρα και φοβάσαι μην ξυπνήσεις από τον εφιάλτη που είσαι σίγουρος πως θα έρθει.

Ακυρώνεις τη στιγμή ή απλά έχεις κουραστεί?

Σκοτεινιάζει νωρίς.

Πες μου λοιπόν το σωστό.

Καταλαβαίνεις?

2007-09-11T23:01:00.000+02:00

Το χειρότερο δεν είναι που γύρισαν όλοι. Όχι. Το χειρότερο είναι που για κάποιο λόγο ξεχύθηκαν όλοι στους δρόμους και επικρατεί μια φοβερή συμφόρηση, όχι στους δρόμους. Όχι .Στα πεζοδρόμια, στο μετρό, στα λεωφορεία και στα μαγαζιά.
Μια απίστευτη κοσμοσυρροή που κινείται σε αλλοπρόσαλλους ρυθμούς.
Ο καθένας κάνει και πάει όπου γουστάρει όπως γουστάρει και γιατί έτσι γουστάρει στην τελική.
Βιάζεσαι να πας στη δουλειά σου? Όχι. Θα περιμένεις πίσω από τον χοντρό αργόσχολο που γουστάρει να πηγαίνει με το πάσο του και τρώει σουβλάκι πρωί πρωί και του στάζει και πιάνει όλο το δρόμο, όχι το πεζοδρόμιο είπαμε. Θα περιμένεις πίσω από την κότα που αποφάσισε πως τα τακούνια την κάνουν πολύ σέξυ παρόλο που πάει βάρκα γιαλό και εκεί που πάει δεξιά και πας να περάσεις από αριστερά το παίρνει αλλιώς γιατί γέρνει και σου κλείνει το δρόμο-πεζοδρόμιο. Πας από δεξιά, πάλι μπροστά σου γιατί έγειρε απ’την άλλη κοκ. Και μετά σου φταίει αυτός που ανακάλυψε αυτό το σατανικό είδος παπουτσιού που μόνο σκοπό έχουν να σε βγάζουν εκτός εαυτού και να θες να τα βγάλεις και να τα κοπανάς κάτω μέχρι να διαλυθούν σε απειροελάχιστα μικρά κομμάτια και να μην τα ξαναδείς, πόσο μάλλον να τα φορέσεις ποτέ ξανά, αλλά ας όψεται η κακούργα κενωνία.
Και πας να πάρεις το λεωφορείο από τη στάση για να πας επιτέλους σπίτι σου μετά από ώρες δουλειάς να ξεραθείς σαν άνθρωπος και εσύ. Και αντί να δεις τους μοντέλους να σου χαμογελάνε με το κατάλευκο χαμόγελο και να σε κοιτάζουν λάγνα, με το ηλιοκαμμένο τους σώμα από τις αφίσες στις στάσεις και να περάσει η ώρα μέχρι να φανεί το λεωφορείο ευχάριστα, βλέπεις ξαφνικά τον Κωστάκη με το περίπου χαμόγελο(ούτε η Τζοκόντα να’τανε)περίπου μορφασμό αηδίας, περίπου ένα απόλυτο τίποτα στη μούρη να σε κοιτάζει και να σκέφτεσαι που πήγε το πάνω χείλος του και γιατί δεν του μικρύνανε λίγο τη μύτη τόσο φότοσοπ που έχει πέσει γενικότερα. Κοτζάμ πρωθυπουργός(ακόμα πιάνεται ότι είναι? ιδέα δεν έχω)δεν μπορούσε να χαλάσει λίγα ευρουλάκια παραπάνω για να τον σιάξουνε ελαφρώς μην τρομάζει και ο κόσμος?
Μ’αυτά και μ’αυτά έρχεται το λεωφορείο μπαίνω μέσα και αντικρίζω μια απόπειρα αφίσας για μια συναυλία του Κότσιρα και μιας άλλης και ενός άλλου και λέω καλός είναι να πάω να τον δω…χτες που ήταν η συναυλία. Μια χαρά.(μεταξύ μας ο Κότσιρας ή δεν ξέρω ποιος άλλος δεν έδωσε ούτε ένα λεπτό, όχι απ’τη ζωή του, από τα ευρώ του, για την αφίσα. Αυτός να κοιτάει κάτω σαν να του λύθηκε το κορδόνι και να σκεφτόταν ότι βαριέται να σκύψει και οι άλλοι δυο πίσω του δεξιά κ αριστερά να κοιτάνε τον φακό και οι τρεις με άσπρο περίγραμμα σαν να είναι εξωγήινα καρτούν. Αλλά ήταν για καλό σκοπό οπότε συγχωρείται)
Κάποιες μέρες του μήνα έχω πολλά νεύρα γι’αυτό μη μου δίνεις σημασία, καταλαβαίνεις?

Που πάνε τα όνειρα όταν τελειώνουν?

2007-09-03T22:51:00.001+02:00

Είδα τη θάλασσα στα μάτια σου ...

(... μα τελικά δεν ξέρω αν ήταν αληθινή ή την έπλασε η φαντασία μου...)

Μπορεί να μην το πιστέψεις, μπορεί μάλιστα να σου φανεί και χαζό, ίσως υπερβολικό, αλλά το ένιωσα εκείνη την στιγμή που με είχες στην αγκαλιά σου ακουμπισμένος στο αυτοκίνητο πως με αποχαιρετούσες και όχι στο λιμάνι όταν με άφησες να φύγω, γιατί το ήξερες, περίμενες.. και το ένιωσα εκείνη ακριβώς την στιγμή, γι’αυτό και δεν γύρισα πίσω να κοιτάξω όπως δυο μέρες πριν και ας μην με είδες. Γι’αυτό και δεν σε πήρα μετά. Γι’αυτό και δεν ξαφνιάστηκα όταν μου το είπες το ίδιο βράδυ.

Στο λιμάνι ξέρω ποια χαιρέτησες, λίγη ώρα πρίν όμως?

Σε εκείνο το παγκάκι είναι ζεστά ακόμα τα αποτυπώματά μας και ο ήλιος που ξεπρόβαλλε δεν άφησε και πολλά περιθώρια μα τα ξένα σεντόνια θα ποτιστούν τώρα με άλλο άρωμα, τόσο γνώριμο μα πόσο παντοτινό κανείς δεν ξέρει. Εσύ όμως ξέρεις τι θες νά’ναι παντοτινό ..Αν ψάξεις στην καρδιά σου μέσα θα το βρεις, εκεί υπάρχει.

Με ρωτάς αν θα σε σκέφτομαι, μου ζητάς να μην σε ξεχνάω μα αναρωτιέμαι γιατί.

Άφησα μες τη θάλασσα ένα δάκρυ μου και έθαψα στην άμμο τις αναμνήσεις μου την τελευταία μέρα στο αγαπημένο μου μέρος. Εκεί που είχα ζήσει κάποτε τόσο ξέγνοιαστα προσπάθησα να ξεμπερδέψω τα θέλω με τα πρέπει, το όνειρο με την πραγματικότητα. Γι’αυτό είχα σκοτεινιάσει και απέφευγα τα μάτια σου.

Πάτησα πάνω στα παλιά μου χνάρια και μετά έφτιαξα καινούρια.

Όνειρο ήταν?

..Να ονειρεύομαι

Στίχοι: Δημήτρης Λάγιος

Μουσική: Δημήτρης Λάγιος

Πρώτη εκτέλεση: Γιώργος Νταλάρας

Να ονειρεύομαι απ' το παράθυρο να ταξιδεύω

να μπαίνω μέσα σου να καταστρέφομαι και να πεθαίνω

Η σωτηρία μου είναι ο θάνατος και το κορμί σου

να μπαίνω μέσα σου να καταστρέφομαι και να πεθαίνω

Να ονειρεύομαι απ' το παράθυρο να ταξιδεύω

σ' ένα πλατύ γιαλό στην εγκατάλειψη λευκού χειμώνα

Να αγγίζω το βυθό και να ξοδεύομαι γιατί το θέλω

σ' ένα πλατύ γιαλό στην εγκατάλειψη λευκού χειμώνα

Να ονειρεύομαι απ' το παράθυρο να ταξιδεύω

Η γύμνια λάμπει με του λευκού τη λάμψη

μαγεύει το θάνατο με το λευκό

απουσία κι όλα τίποτα, δαπάνη, γύμνια...

Να ονειρεύομαι απ' το παράθυρο να ταξιδεύω

με τον έρωτα γύρω και το θάνατο κάτω απ' τα μάτια

Ξόδεμα συνέχεια δεν υπάρχουν μάσκες τ' όνειρο είναι που μαγεύει

Ανοίγω.....ξημερώνει.....

Θα με θυμάσαι?

2007-08-22T18:58:00.000+02:00

...λίγο πριν κρατούσες το χέρι μου... με κοίταξες και είδα τη θάλασσα στα μάτια σου..

Πάλι πίσω λοιπόν και νιώθω σαν να πέρασαν δυό μέρες και οχι δύο εβδομάδες.
Πίσω στα ίδια. Με περίμεναν όπως τα άφησα. Τι περίμενα να έχει αλλάξει?
Η ίδια διαδρομή, τα ίδια πρόσωπα (ίσως μόνο πιο σκούρα), το ίδιο γραφείο ακόμα με τις ίδιες εκκρεμότητες, οι ίδιοι προβληματισμοί, τα ίδια παράπονα.

Τι και αν πήρα τραίνα, λεωφορεία, αεροπλάνα, πλοία, αυτοκίνητα και με πήγαν σε μέρη άγνωστα και γνώριμα..

Μόνο εγω έχω αλλάξει. Μέσα μου σίγουρα.

Ήταν ένα απο τα καλοκαίρια που δεν θα ξεχάσω ούτε λεπτό, με τα περίεργα, τα τραγικά, τα απίστευτα, τα καλά και άσχημα μα είναι όλα δικά μου και θα γεμίζουν τη ζωή μου.
Το καλοκαίρι που δεν θα βαρεθώ ποτέ να το διηγούμαι, απο την αρχή μέχρι και το τελευταίο λεπτό.

Ίσως γι'αυτό περιμενα να έχουν αλλάξει και όλα αυτά που άφησα πίσω μου.
Άλλαξαν τόσα πολλά μέσα σε λίγες μέρες στη ζωή μου που το θεωρούσα σίγουρο και για όλα τα άλλα.

Πως να μην σε σημαδέψει όταν σε ξυπνάει ένα τηλεφώνημα που σου ανακοινώνει οτι η ζωή αποφάσισε να δώσει μια ακόμη ευκαιρία στον άνθρωπο που λατρεύεις πιο πολύ στη ζωή σου?
Ένιωσα την καρδιά μου να σταματάει όταν άκουσα τα λόγια της και έτρεξα την άλλη μέρα κοντά του για να σιγουρευτώ με τα μάτια μου ότι ήταν όντως όπως τον άφησα, μόνο με δυο μώλωπες παραπάνω.
Ένιωσα το αίμα μου να παγώνει όταν τον άκουσα να μου περιγράφει τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες του δυστυχήματος που παραλίγο να μου τον στερήσει.
Τον αγάπησα ακόμη περισσότερο όταν με άφησε να του φροντίσω τις πληγές και δεν τόλμησα να σκεφτώ δεύτερη φορά πως θα ήταν η ζωή μου χωρίς αυτόν.
Ο μπαμπάς μου για κάποιο λόγο κέρδισε μια δεύτερη ευκαιρία στη ζωή και είμαι ευγνώμον γι'αυτό.

Απο το ζενίθ στο ναδίρ και το αντίστροφο και αυτό κάθε μέρα.

Μέρες γεμάτες με τα πάντα.
Τώρα νοσταλγώ αλλά και ζω τις επόμενες στιγμές.
Τίποτα δεν τελείωσε.
Τώρα αρχίζουν όλα.

Θέλω να με θυμάσαι πάντα..
(.. και εσυ μου ψιθύρισες στο λιμάνι " μη με ξεχνάς" .. μα πως θα μπορούσα άλλωστε μετά απο τόσα χρόνια ..)

Να με θυμάσαι

Στίχοι: Γιώργος Παυριανός
Μουσική: Στάμος Σέμσης
Πρώτη εκτέλεση: Γιώργος Νταλάρας

Όταν θα τελειώσει ξαφνικά το καλοκαίρι
όταν θα 'χω φύγει μακριά σε κάποιο αστέρι
τίποτα να μη φοβάσαι να με θυμάσαι
γιατί σ' αγαπούσα πιο πολύ κι απ' τη δική μου τη ζωή

Όταν θα χαθούν οι αγάπες κι οι φιλίες
όταν θα με βλέπεις στις παλιές φωτογραφίες
τις βραδιές που δεν κοιμάσαι να με θυμάσαι
γιατ'ι σ' αγαπούσα πιο πολύ κι απ' τη δική μου τη ζωή

Όταν θα κοιτάς την άδεια θέση στο τραπέζι
όταν θα ακούσεις το τραγούδι αυτό να παίζει
μη δακρύζεις μη λυπάσαι να με θυμάσαι
γιατί σ' αγαπούσα πιο πολύ κι απ' τη δική μου τη ζωή.

Φεύγω?

2007-08-03T16:28:00.000+02:00

Ω, μα ναι!

Ήρθε επιτέλους η ώρα να πάρω άδαα!!! Άλλο λίγο αν αργούσε θα με παρουσίαζαν τα δελτία των 8.30 (και δεν εννοώ στα κοσμικά) .

Μετά απο χωρισμούς(πολλούς), επανασυνδέσεις, και άλλους χωρισμούς, ίντριγκες, ξενύχτια, συμβουλές εκατέρωθεν, γράμματα, αναμονή, μικρές εξορμήσεις εδώ και εκεί, παρεξηγήσεις, λύσεις, αναβολές, αλλαγές, δικαστές, περίεργους, παραπονεμένους, μικρούς, πληγωμένους, γκρίνιες, πισωγυρίσματα, απρόβλεπτες εξελίξεις, μηνύματα, ποτά, κλάματα, περίεργα νέα, μπερδέματα, κούραση και πολλή ζέστη, φεύγω!

Δεν ξέρω τι να περιμένω, άλλωστε είναι αρκετά περίεργα όλα ώστε να κάτσω να τα σκεφτώ κι'όλας και είναι πολύ επικίνδυνο μέρες που'ναι μην κάψω και τίποτα.

Για τώρα μου αρκεί η καλή παρέα και ατέλειωτες ώρες στη θάλασσα.

Τώρα επιτέλους μπορώ να το πώ...

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ!!!

Για πού έβαλες πλώρη?

2007-07-20T19:33:00.000+02:00

Προορισμός μου όσα περισσότερα μέρη του κόσμου μπορώ να επισκεφθώ, να εξερευνήσω, να ανακαλύψω.

Προορισμός μου η μεγαλύτερη δυνατή ένταση της αγάπης που μπορεί να βιώσει κανείς. Η απόλυτη.

Προορισμός μου το απεριόριστο και άδολο χάρισμα στην αληθινή φιλία.

Προορισμός μου η αγνότητα της ψυχής.

Προορισμός μου το δόσιμο.

Χορηγός : ο Βασίλης που μας προτρέπει να ζήσουμε τη ζωή.

Θυμάσαι?

2007-07-20T19:11:00.001+02:00

Θυμάσαι που μου είπες μια μέρα.. ότι και αν γίνει δεν θέλω να σε χάσω ποτέ από τη ζωή μου…?
Και εγώ σου λέω πως δεν το αντέχεις να με βλέπεις, δεν μπορείς να μην με έχεις αγκαλιά και να μου κρατάς το χέρι όπως τότε που μου έδειχνες τα αστέρια και να μου χαμογελάς όπως μόνο εσύ ξέρεις.

Θυμάσαι που μου είπες μια μέρα.. πως πιστεύεις σε μένα?
Και εγώ σου λέω πως το είπες πάνω στον ενθουσιασμό σου γιατί κάποιος που αποκρύπτει την άλλη μισή ζωή του δεν μπορεί να εννοεί κάτι που δεν ξέρει και κρίνει συνεχώς έστω και ασυναίσθητα.

Θυμάσαι που μου είπες μια μέρα.. πως θα με προσέχεις για πάντα?
Και εγώ δεν σε άφησα..

Εξανεμίζεται η αγάπη?

2007-07-06T01:32:00.000+02:00

Καπνός και φεύγει...

Δεν μένει τίποτα.. μένουν μόνο κάποιες ξεφτισμένες κάρτες, που σου καίν τα δάχτυλα, με παχιά λόγια και μουντζουρωμένες αγάπες να θυμίζουν πως ίσως κάποτε κάτι υπήρξε γιατί είναι εκεί και τις βλέπεις, είναι χειροπιαστές μα μόνο σαν υλικό όχι σαν ουσία.(χαρά όταν τα δίναμε ο ένας στον άλλον … και τώρα τα τρώνε οι κούτες, η σκόνη και ο φόβος μην τα δει κανείς…)

Έχει το χρώμα που φλέγεται και αναβοσβήνει. Έχει το όνομά του και το ξανακοιτάς με απορία για σιγουριά. Τρέμει το χέρι και δεν μπορείς να ανταποκριθείς αμέσως. Μα δεν μπορείς να αντισταθείς και έρχεται αμέσως η απάντηση να σε γλιτώσει από την γνώριμη αναμονή με το ίδιο όνομα μα διαφορετική ιστορία, που δεν έμελλε να αρχίσει, που έμεινες στο φτερούγισμα και σου κόψαν τα φτερά και πέφτοντας άνοιξες στα δυό αιμορραγώντας και τότε ήταν που έχασες την πίστη σου ..

Μιλάς για τα παλιά, νοσταλγείς το καταλαβαίνω, σε καταλαβαίνω, ψάχνεις να πιαστείς από λέξεις, από κρυφά νοήματα, εξαναγκάζεις το κρυφό να γίνει υπαρκτό μα με γεμίζεις με τις παλιές σου κακές συνήθειες. Μα γιατί νομίζεις πως τις ξέχασα, γιατί θέλεις να τσαλακώσεις την στιγμή…
Μιλάμε μαζί μα είμαστε μόνοι. Δυο παράλληλοι μονόλογοι χωρίς ουσία.
Αγώνας να κερδίσεις, μα ποιος τον ορίζει, μα ποιος λαγαριάζει στο τέλος τον νικητή?

Ανούσιες φανφάρες και μυθιστορήματα για τα διαλείμματα.

Αναπολείς, θυμάσαι, με ρωτάς, θυμάμαι? Ναι μα όχι.

Το μυαλό μου σε πολιορκούσε αυτές τις μέρες και τελικά βρήκε στόχο. Μερικές φορές δεν είναι καλό να βρίσκεις τον στόχο γιατί δεν μπορείς να απολαύσεις την νίκη σου…

Έχε γειά..

Μ'ακούς?

2007-06-30T01:53:00.001+02:00

Η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα, λένε και μάλλον έχουν δίκαιο.
Στον αγώνα της επιβίωσης και της προσπάθειας λοιπόν οι άνθρωποι να βρουν την ευτυχία βάζουν τη σωτηρία της ψυχής τους σε δεύτερη μοίρα και είναι τόσο γρήγοροι οι ρυθμοί της ζωής σήμερα που δεν προλαβαίνουν να αναλογιστούν το κόστος που τους αποφέρει μοιραία η κάθε τους βεβιασμένη κίνηση αναζήτησης της πλασματικής και παροδικής ευτυχίας..
Δεν έχουν αναλογιστεί ποτέ την μηδενικότητα της ουσιαστικής ύπαρξης του ανθρώπου γιατί εθελοτυφλούν μπροστά στην σκληρή αλήθεια της πραγματικής ουσίας του δώρου της ζωής.. Θα πρέπει πιο συχνά οι άνθρωποι να στρέφουν τα μάτια τους ψηλά στον ουρανό μήπως κάποτε κάποιος αναλογιστεί την ανούσια αναζήτηση ευτυχίας σε λανθασμένα μονοπάτια και οδηγήσει τα βήματά του στα σωστά, παρασέρνοντας μαζί του και άλλους ανθρώπους στην προσπάθεια ανεύρεσης όχι της υλιστικής ευτυχίας αλλά της υπαρκτής.
Αυτής που υπάρχει στην καρδιά κάθε ανθρώπου και το μόνο που έχει να κάνει για να την αποκτήσει είναι το πιο απλό αλλά συνάμα και ακατόρθωτο για πολλούς, να καταφέρει να παραμείνει η ψυχή του αγνή.. Αυτός που θα το καταφέρει αυτό θα έχει ζήσει ευτυχισμένος και δεν θα φύγει νιώθοντας την ψυχή του βαριά από την απογοήτευση και το κρύο κενό, αλλά ανάλαφρη και ζεστή από την απόλυτη ευτυχία..
Γιατί δεν γίνεται κάποιος να νιώσει την απόλυτη ευτυχία κατά τη διάρκεια της μάταιης ζωής του παρά μόνο τα λίγα δευτερόλεπτα πριν το μεγάλο ταξίδι.. Γιατί η ευτυχία είναι στιγμές αλλά η απόλυτη ευτυχία μόνο μία και μοναδική στιγμή νιώθοντας την πληρότητα πριν το τέλος..
(σ λ)

Ξυπνάς?

2007-06-30T00:18:00.000+02:00

Ξυπνάω το πρωί από ένα θόρυβο της διπλανής και με τρόμο ανακαλύπτω πως έπρεπε να είμαι στη δουλειά πριν μισή ώρα.
Μέσα σε χρόνο ρεκόρ 30 δευτερολέπτων ντύνομαι κυριολεκτικά με ότι βρήκα μπροστά μου, ευτυχώς ταίριαζαν(!), φοράω τα γυαλιά ηλίου για να μην φαίνονται τα πρησμένα μου μάτια και οι γραμμές ολόβερ και τρέχω πανικόβλητη για ταξί. Με λούζει κρύος ιδρώτας, δεν βρίσκω ταξί, ώρα αιχμής, όλα τριπλοκούρσες.
Μπαίνω σε έναν διπλοκουρσά, ακούω όλη την φρικαλέα συζήτηση με τον μπροστινό, με προφορά καράβλαχου αξύριστου νεόπλουτου του κερατά με άπειρα κόμπλεξ και ψωνισμένο υφάκι του κώλου(οκ έχω νεύρα) να γειώνει τους πάντες και τα πάντα, να κάνει βαρυσήμαντες δηλώσεις του στυλ « δεν παντρεύομαι γιατί έχω χιλιάδες γυναίκες στα πόδια μου να με παρακαλάνε και να μου κάνουν ότι θέλω… (excuse me?) και φυσικά μετά από αμέτρητα χρόνια βαθιάς σκέψης και περισυλλογής να καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ‘η πολιτεία φταίει για όλα’! Και κατέληξε λέγοντας ότι θα φύγει από την #@*#$@Αθήνα και θα πάει να ανοίξει μια ταβέρνα στο χωριό του και τι βλάκες που είμαστε όλοι εμείς οι υπόλοιποι, τα θύματα που μένουμε ακόμα εδώ.. Οκ δεν είναι και το καλύτερο μέρος του κόσμου, ούτε η πιο όμορφη πόλη, η πιο καθαρή, ή η πιο φιλόξενη, αλλά αφού το βλέπει έτσι ας μας κάνει τη χάρη, να λιγοστεύουμε σιγά σιγά.. Έχει βρίσει πολλάκις τις γυναίκες και τους πάντες γενικά και όταν ο συνομιλητής του τον επαναφέρει λέγοντας πως υπάρχουν και γυναίκες μπροστά(εγώ και η άλλη βρε-έχει πάρει και άλλη μια ενδιάμεσα ο κάφρος) και δεν είναι σωστό να μιλάει έτσι, λέει το κορυφαίο ‘έλα μωρέ δεν ακούνε αυτές’!
Και αφού με ξεφορτώνει ένα τέταρτο περπάτημα μακριά από τη δουλειά μου ο πανάθλιος, φτάνω καταϊδρωμένη (και τελευταία βεβαίως βεβαίως) και μετά από γρήγορες σκέψεις(αναλαμπή δηλαδή) μπαίνω αιφνιδιαστικά στο γραφείο του μπος και του λέω με θλιμμένο μαζί με τρομοκρατημένο ύφος(μόνο που δεν έκλαιγα !εντ δε οσκαρ γκοους του…)ότι δεν είμαι καλά και μάλλον έχω πάθει δηλητηρίαση!
Με κοιτάζει με το πιο απαξιωτικό ύφος που θα μπορούσε να πάρει η μούρη ανθρώπου(ή μάλλον αφεντικού!) αλλά δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι λέω ψέματα οπότε με παραπέμπει στον συμπαθέστατο φαρμακοποιό γείτονα να μου δώσει κάτι να μου περάσει.. Και το θέατρο συνεχίζεται! Φεύγω αμέσως το ίδιο τρομοκρατημένη και πάω με το ίδιο ύφος στον συμπαθέστατο φαρμακοποιό γείτονα και του λέω το ίδιο παραμύθι μην τυχόν και πέσει μούρη με μούρη με τον μπος και του πει τίποτα άσχετο. Πρέπει να ήμουν πολύ πειστική γιατί μου είπε πως δεν φαινόμουν καθόλου καλά να σημειωθεί ως είχα ξυπνήσει λίγη ώρα πριν και έτρεχα πανικόβλητη!)
Παίρνει λοιπόν το σοβαρό του, το ύφος της δουλειάς που λένε και μου δίνει ένα κουτάκι χάπια που ούτε καν ακούω τις οδηγίες , κάθε πότε και πώς να τα παίρνω και φεύγω πάλι για τη δουλειά όπου φροντίζω να με δει κάποιος και καλά να τα παίρνω.. Φυσικά το ομορφούλικο και πολύχρωμο χαπάκι κατέληξε στην τσέπη μου και μπορεί να μην έκανε τη δουλειά που έπρεπε να κάνει αλλά την δική μου μια χαρά την έκανε!
Και παρόλη τη νύστα μου και το αγχωμένο ξεκίνημα της μέρας, είχα πιο καθαρό μυαλό από ποτέ και τελείωνα με απίστευτη ταχύτητα τις υποχρεώσεις μου!

Σκέφτηκα να ανοίξω τις κάψουλες με τα χαπάκια τα οποία αποτελούνται από πολύχρωμα μικροσκοπικά μπαλάκια και να τα χρησιμοποιήσω για διακοσμητικό!

Μερικές μέρες απορώ..

Ποιος ήρθε?

2007-06-21T01:16:00.001+02:00

Ο άντρας ο ιδανικός ο σωστός, ο κύριος ο ίδιος.

Η αναζήτηση του ιδανικού άντρα δεν μοιάζει σε τίποτα με την αναζήτηση του ιδανικού σπιτιού, για παράδειγμα.
Έχεις ονειρευτεί την ιδανική κρεβατοκάμαρα, έχεις σκεφτεί με την παραμικρή λεπτομέρεια που θα τοποθετήσεις ακόμα και την παλιά ντιβανοκασέλα και το σκρίνιο από το πατρικό της γιαγιάς σου και με λίγη υπομονή, αρκετό χρήμα και άλλο τόσο χρόνο τελικά το αποκτάς.

Με τον ιδανικό άντρα όμως τι γίνεται?

Πολλές γυναίκες συγχέουν τους άντρες με τα σπίτια και στην αναζήτησή τους πλάθουν με τη φαντασία τους ακόμα και το πώς θέλουν να μοιάζει η πατούσα του, ακριβώς πόσες τρίχες να έχει και που, πώς να είναι η γωνία που σχηματίζει η κάτω γνάθος με την άνω και τι χρώμα να έχει φωνή του και κάπως έτσι ξεκινάν τα λάθη.

Ο άντρας δεν είναι λίστα για το σούπερ μάρκετ, αβγά-ρύζι-γάλα-καμπά, άντε τα έγραψα κάτσε να πάω να τα ψωνίσω τώρα.

Μπορεί να τον φαντάζεσαι βέβαια ψηλό μελαχρινό με γυμνασμένο σώμα και το όνειρο δικό σου είναι και είναι δικαίωμά σου να είναι όπως το θες μα έχεις σκεφτεί πόσοι ψηλοί μελαχρινοί έχουν περάσει από μπροστά σου και δεν τους έχεις δώσει σημασία?

Το θέμα δεν είναι ούτε πως μοιάζει, ούτε πόσα μεταπτυχιακά έχει, ούτε πόσο παχύ είναι το πορτοφόλι του και το εσωτερικό του μποξερακίου του-φορεμένο-. Το θέμα είναι να μιλήσει στην ψυχή σου την κατάλληλη στιγμή.

Και αυτός που θα μιλήσει στην ψυχή σου μπορεί να μοιάζει στον φρέντι κρούγκερ αγουροξυπνημένο, με βλεφαρόπτωση και τυμπανισμό και εσύ να τον δεις και να πέσεις τ’ανάσκελα.

Τι σημασία έχει αν είναι κοντός με μεγάλη μύτη στραβά δόντια και δεκαπέντε βαθμούς μυωπία, αν είναι ψηλός ξερακιανός άχαρος άξεστος με πολλές τρίχες, αν δεν ξέρει να ντυθεί να φερθεί και να μιλήσει σωστά, αν τα βγάζει πέρα με τα απολύτως απαραίτητα και μένει σε γκαρσονιέρα, αν έχει μπυροκοιλιά διπλοσάγονο και κατεβάζει καντήλια, αν έχει χειμώνα καλοκαίρι το δικό του φυσικό πουλόβερ, αν φτύνει στο δρόμο και βάζει στοίχημα με τους φίλους του ποιανού θα φτάσει πιο μακριά, αν μυρίζει η ανάσα του τσιγάρο και μπύρα και κάνει συλλογή από τσόντες , αν δεν πλένει τα χέρια του μετά το τίναγμα της σαύρας και πετάει τα σκουπίδια στο δρόμο, αν αερίζεται συχνά, θαυμάζει το αποτέλεσμα μιας επίσκεψής του στην τουαλέτα μετά από καφέ και τσιγάρο και έχει πρόβλημά με τους μύκητες στα πόδια?
Αν είναι ο δικός σου ιδανικός άντρας τότε έχει τις χάρες όλες.

Μην περιμένεις τον ηλιοκαμένο άντρα με το χαμόγελο της κολγκέιτ, το άτριχο σώμα με τις τέλειες αναλογίες και τα σωστά μεγέθη, τα αρρενωπά ζυγωματικά και τα γαλάζια μάτια γιατί ακόμα και αυτός όταν πάει στην τουαλέτα παράγει ακριβώς τους ίδιους ήχους με όλους άλλους.

Δεν μπαίνει σε καλούπια και δεν αποτελείται από χαρακτηριστικά μιας λίστας.
Ο ιδανικός άντρας είναι αυτός που θα καταλάβεις από την πρώτη στιγμή ότι είναι Αυτός.

"...και ο αγώνας συνεχίζεται κυρίες και κύριοι, μετά το άστοχο σουτ της κατά τα άλλα εύστοχης argyrenias στα δίχτυα της αντίπαλης ομάδας συνεχίζω και ρίχνω πασούλα γυριστή με ανάποδη κωλοτούμπα στην πρώην συμπαίχτρια Purple Clementine γιατί είχα ξεμείνει στα παλιά και εκείνη πιάνει την πάσα και...¨

Επιστολές κατεστραμμένων ή κατεστραμμένες επιστολές?

2007-06-18T20:03:00.000+02:00

«Μικρή μου,
και πάλι απόψε θα μ’ονειρευτείς, δεν το ξέρω μα το νιώθω. Δεν βλέπεις την πραγματικότητα, δεν υπάρχει.
Υπάρχω μόνο εγώ και εσύ. Ζεις το αποστειρωμένο όνειρο και πορεύεσαι μ’αυτό, με τα χρόνια το εξιδανικεύεις και απογοητεύεσαι κάθε στιγμή που περνάει και δεν το βλέπω.
Τρέμει η καρδιά σου για ‘μένα, τα μάτια σου υπάρχουν μόνο για να με κοιτούν, σπαταλάς τον θαυμασμό σου μόνο για ‘μένα, στα όνειρά σου υπάρχω μόνο εγώ, ψάχνεις την ασφάλεια της αγάπης σε λάθος αγκαλιές και το νιώθεις..
Μα τι υπάρχει στ’αλήθεια?
Δεν νιώθω, δεν γνωρίζω, δεν βλέπω, δεν αισθάνομαι, δεν παρατηρώ, δεν ενδιαφέρομαι, δεν προσπαθώ.
Αντίο μικρή μου»

Επιστολές κατεστραμμένων ή κατεστραμμένες επιστολές?

2007-06-18T02:49:00.000+02:00

«Λατρεία μου,
πάλι το βράδυ με βρίσκει με τη μορφή σου να βασανίζει το μυαλό μου, να χαϊδεύει, το άδειο κορμί μου και να τριγυρνάει στο κρύο δωμάτιο που κάποτε αν τα όνειρά μου πάρουν μορφή αληθινή, θα το γεμίσεις με την παρουσία σου.
Υπάρχεις παντού, πίσω μου, μπροστά μου, πλάι μου, γύρω μου, μου μιλάς, μου χαμογελάς και φωτίζεται η ψυχή μου.
Είσαι η αιτία που έχει νόημα η ζωή μου, είσαι ο ήλιος που φωτίζει την καθημερινότητά μου, είσαι το οξυγόνο που χρειάζομαι για να υπάρχω, είσαι ο στίχος που ακούω και τρεμάμενος σ’αγγίζω. Τρέμω και σε σφίγγω πάνω μου όσο πιο δυνατά μπορώ με το φόβο μην σε χάσω, να σε κρατήσω εδώ στην αγκαλιά μου για πάντα, να νιώσω τους χτύπους της καρδιάς σου να χτυπούν συντονισμένοι με τη δική μου.
Δεν μου κρατάς το χέρι μα σφίγγεις τα δάχτυλά μου και γεμίζεις με ασφάλεια, δεν μ’αγκαλιάζεις μα κρύβεις το πρόσωπό σου στο λαιμό μου και αφήνεσαι, δεν περπατάς πλάι μου μα περπατάμε μαζί σαν ένα σώμα.
‘Σ’ακολουθώ και ξέρω πως χωράω μες το λακκάκι που’χεις στο λαιμό’
και εσύ κοιτούσες χαμηλά μην αντικρίσεις τα μάτια μου και προδοθείς. Χάνεσαι πίσω από τον καπνό που γεμίζουν τα μάτια σου
και δακρύζεις τάχα γι’αυτό.
Πάντα θα είσαι η λατρεία μου, λατρεία μου…»

Επιστολές κατεστραμμένων ή κατεστραμμένες επιστολές?

2007-06-12T00:06:00.000+02:00

«Μωρό μου,
δεν μπορώ να καταλάβω τι σε έπιασε πάλι και έφυγες σαν κυνηγημένη. Εγώ δεν σου έκανα τίποτα και δεν θέλω να νομίζεις πως φταίω σε κάτι. Όλοι άλλωστε συμφωνούν μαζί μου. Αν έχεις εσύ προβλήματα δεν το θεωρώ σωστό να ξεσπάς πάνω μου και να μου χαλάς τη μέρα που ήθελα να την περάσουμε μαζί αγκαλίτσα. Στη τελική ρε μωρό δεν σου είπα και τίποτα το τόσο τρομερό, μια χριστοπαναγία σου έριξα γιατί μου την έσπασες. Ήταν ανάγκη να μου χαλάσεις τη μέρα? Δεν με καταλαβαίνεις. Ποτέ σου δεν με κατάλαβες άλλωστε.
Πάντα το δικό σου ήθελες να γίνεται.
Όλο παράπονα είσαι και δεν μπορώ να καταλάβω το γιατί. Εγώ δεν σου έχω κάνει κάτι και όλο πάνω μου ξεσπάς. Εγώ που σε αγαπάω τόσο πολύ ρε μωρό, εγώ που σε λατρεύω, εγώ που δεν σου χαλάω χατίρι όταν είσαι καλή μαζί μου?
Θα πρέπει να με νοιάζεσαι και να με σέβεσαι γιατί έτσι πρέπει και όχι να μου πηγαίνεις συνέχεια κόντρα λες και τα ξέρεις όλα και να με στεναχωρείς.
Γιατί να τσακωνόμαστε συνέχεια για βλακείες, γιατί να μην βάζεις μυαλό και να είσαι καλή μαζί μου όπως πρέπει?
Εντάξει εσύ φταις αλλά σε συγχωρώ.
Λοιπόν μωρό πρέπει να αλλάξεις.
Μωρό???????»

Επιστολές κατεστραμμένων ή κατεστραμμένες επιστολές?

2007-06-08T00:29:00.000+02:00

« Αγάπη μου,
πάνε μέρες τώρα που έχω να μάθω νέα σου και δεν σου κρύβω πως τρομάζω με τις σκέψεις μου για ‘σένα.. Σκέφτηκα πολλές φορές πως δεν σου αξίζει αυτό που ζεις μαζί μου αλλά είμαι πολύ εγωιστής για να σ’αφήσω να φύγεις από την αγκαλιά μου. Σε θέλω δική μου, να μου ανήκεις, εσύ, το είναι σου, το μέσα σου, οι σκέψεις σου, το μυαλό σου, η ανάσα σου, ο πόνος σου, η χαρά σου, η ψυχή σου, οι αισθήσεις σου, το σώμα σου, το πνεύμα σου, παντοτινά και ολοκληρωτικά δική μου.

Ξέρω όμως αγάπη μου πως δεν θα σε έχω ποτέ έτσι. Μπορώ να έχω το σώμα σου μα το πνεύμα σου και την ψυχή σου δεν θα τ’αγγίξω ποτέ γιατί εσύ το θέλησες. Δεν μου το έχεις πει ποτέ μα το νιώθω αγάπη μου πως δεν σε έχω. Ποτέ δεν σε είχα. Όταν σε κρατάω στην αγκαλιά μου πολλές φορές νιώθω τόσο μόνος, σαν να υπάρχεις σε έναν άλλο κόσμο και να ζεις άλλη ζωή πλασμένη ονειρικά για ‘σένα και εγώ, σαν σε όνειρο που όταν θα ξυπνήσω θα χαθείς σαν σύννεφο από κοντά μου, πασχίζω να βρω τρόπο να σε κρατήσω όσο γίνεται πιο πολύ, να μην τελειώσει ποτέ το όνειρο… μην γίνει εφιάλτης. Μα το νιώθω πως διαλύεσαι μέρα με τη μέρα. Χάνεσαι και νιώθω ανήμπορος να σε κρατήσω. Πως γίνεται να κρατήσεις κάτι άυλο άλλωστε?

Ξέρω πως σε πλήγωσα πολλές φορές, μα ποτέ έχοντας επίγνωση εκ των προτέρων του μεγέθους της δυστυχίας που σου επέβαλλα και αν κρίνω από τα μάτια σου ήταν απέραντη και συνεχής. Ποτέ αγάπη μου δεν θέλησα να σε πληγώσω μα τελικά το κατάφερνα. Πάσχιζα για την ευτυχία μας, μα ποτέ δεν σε λογάριασα. Πάντα πίστευα πως οι αποφάσεις που έπαιρνα για εμάς σε αντιπροσώπευαν και ήταν για το καλό σου. Είχες δίκαιο όταν μου έλεγες από την αρχή πως δεν γυρίζεις πίσω, μα εγώ λυκάκι μου πίστευα πως με την αγάπη μου θα σου αλλάξω γνώμη και θα σε κάνω να δεις το σωστό. Γιατί για ‘μένα αυτό είναι το σωστό αγάπη μου.

Πάντα μου έλεγες πως δεν υπάρχει σωστό και λάθος, παρά μόνο αυτό που λέει η καρδιά σου και η δική σου καρδιά αγάπη μου δεν γυρίζει πίσω. Μόνο που εγώ δεν ήθελα να το πιστέψω. Σε ήθελα πάντα δίπλα μου μα με τους δικούς μου όρους, με τα δικά μου θέλω, με τις δικές μου ανάγκες.

Δεν είμαι αχάριστος εγωιστής αγάπη μου, το καλό σου ήθελα πάντα, να μ’αγαπάς και να είσαι ευτυχισμένη κοντά μου. Μα σε λάθος μέρος την λάθος στιγμή.
Πάντα θα σε θυμάμαι αγάπη μου γιατί σ’αγαπώ και το ξέρω πως μ’αγαπάς και εσύ, μου το έχεις δείξει τόσες φορές άλλωστε και ας μην μου το λες τόσο συχνά όσο το έχω ανάγκη.
Μα δεν ξεχνώ και την πληγή που μου άνοιξες. Θα την κρατώ για πάντα μέσα μου και δεν θα την ξεχάσω ποτέ. Το χειρότερο συναίσθημα που μπορεί να νιώσει κανείς, να μην μπορεί να κάνει τίποτα. Με έκανες να νιώσω ανήμπορος και σε μίσησα γι’αυτό. Ευχήθηκα πως κάποια στιγμή θα στο ανταποδώσω..

Τεντώνω το χέρι μου να σε κρατήσω ακόμα λίγο μα πιάνω το κενό. Μην μ’αφήνεις μόνο μου...Το σύννεφο που πήρε τη μορφή σου για λίγα χρόνια, χάθηκε για πάντα…»

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ

2007-06-01T00:42:00.000+02:00

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...» (Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες.

Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com/, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη.

Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά.

Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων (Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515.

Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

Μπλοφάρεις?

2007-05-31T21:15:00.000+02:00

Σαφώς…

Με μια παρέα παιδιών να με μαθαίνουν την μπλόφα, κάτι που αγνοούσα όλα αυτά τα χρόνια και να που ήρθε τελικά την κατάλληλη στιγμή. Την ώρα που έπρεπε να την μάθω, τώρα που εμφανίζεται συχνά μπροστά μου μαθαίνω να την ξεχωρίζω. Τώρα που την ανακαλύπτω εγώ, παρατηρώ πως όλοι οι άλλοι όχι απλά την κάνουν με μεγάλη επιτυχία αλλά και πως την αναγνωρίζουν όταν γίνεται εις βάρος τους.

Η σαντιγί με καραμέλα που λιώνει στο στόμα μου με αποσυντονίζει προς στιγμή αλλά ανασυντάσσομαι γρήγορα και μπλοφάρω, δεν με καταλαβαίνει κανείς με το αθώο μου ύφος και συνεχίζω, γελάω και νιώθω καλά.
Όταν όμως πρόκειται για ανθρώπινο πόνο τι νιώθεις?

«Από εδώ και στο εξής θα μιλάτε μόνο με τον δικηγόρο του, δεν μπορώ να κάνω κάτι άλλο για εσάς.»
«Θέλω να μιλήσω μαζί του, δεν μπορείτε να με βοηθήσετε? Ο δικηγόρος ξέρω πολύ καλά τι θα μου πει. Με τον ίδιο πρέπει να μιλήσω, να του εξηγήσω μήπως με καταλάβει, σας παρακαλώ.»
«Λυπάμαι δεν μπορώ να κάνω κάτι άλλο για εσάς. Αυτές τις εντολές έχω»
Ο δικηγόρος δεν είχε σκοπό να κάνει κάτι απλά ο πελάτης του μπλοφάρει για να κερδίσει κάτι από τον άλλον κάνοντάς τον να νιώθει πως απειλείται.
Και πράγματι σπάει η φωνή του και αρχίζει να εκλιπαρεί. Σκληρό. Και εγώ ενδιάμεσος κρίκος επικοινωνίας των δυο πλευρών, να προσπαθώ να μην λυγίσω μπροστά στα παρακάλια για κατανόηση.

Περνάει από τα χέρια μου το πολυτιμότερο αγαθό των ανθρώπων σε νούμερα και φροντίζω για την ανταμοιβή τους προσπαθώντας για την μεγαλύτερη και γρηγορότερη που γίνεται, μπλοφάροντας όχι όμως πάντα με επιτυχία.
Σήμερα κράτησα στα χέρια μου το θάνατο και αν χρειαστεί θα μπλοφάρω και για αυτόν.

Πότε για καλό, πότε για κακό, θα έρθει και η σειρά σου να μπλοφάρεις. Πρόσεξε όμως γιατί θα πρέπει να αντέχεις και τις συνέπειες…

Τις προάλλες κέρδισα κάνοντας μια μπλόφα. Στη ζωή ή στα χαρτιά?

(How pathetic can you be?)

Μύθος ή πλήρης απομυθοποίηση?

2007-05-24T00:35:00.000+02:00

Αυτό το διάστημα έχω βαλθεί να απομυθοποιώ τα παραμύθια.

Το να δημιουργηθεί ένας μύθος είναι πανεύκολο, για να διατηρηθεί όμως, ειδικά αν έχει δημιουργηθεί πάνω σε σαθρό έδαφος, είναι από απλά δύσκολο έως και ακατόρθωτο.

Το δυσκολότερο είναι όταν ανακαλύπτεις πόσο έξω έπεσες και πρέπει να αποδεχτείς ότι πιάστηκες κορόιδο!

Είναι σαν τα σοκολατένια αυγά που μας χάριζαν το Πάσχα όταν ήμασταν μικρά.

Το περίμενες όλη τη μεγάλη εβδομάδα, το έβλεπες κάθε μέρα και σου τρέχαν τα σάλια, φανταζόσουν τη σοκολάτα να λιώνει στο στόμα σου, έπλαθες με τη φαντασία σου το πιο πρωτότυπο, διασκεδαστικό και ζηλευτό παιχνίδι και το τοποθετούσες στο εσωτερικό του. Μέχρι την Κυριακή του Πάσχα που ερχόταν η πολυπόθητη στιγμή και με τεράστια απογοήτευση ανακάλυπτες πως η σοκολάτα ήταν άγλυκη και μπαγιάτικη και το χειρότερο, πως το παιχνίδι ουδεμία σχέση είχε με αυτό που φανταζόσουν αφού στην καλύτερη ήταν κάτι μικρό, άσχημο και άχρηστο!

Κάτι παρόμοιο δεν συμβαίνει και με αυτούς που ερωτευόμαστε χωρίς να τους ξέρουμε? Κεραυνοβόλος θαρρώ λέγεται…!

Όταν πήγαινα Πέμπτη δημοτικού ήρθε ένα καινούριο παιδί στο σχολείο μας και από την πρώτη στιγμή που τον είδα τον ερωτεύτηκα κεραυνοβόλα(όσο κεραυνοβόλα μπορεί να ερωτευτεί ένα παιδάκι σ’αυτή την ηλικία!)!

Λίγο το ότι είχε ζήσει στο εξωτερικό, λίγο ότι ήταν καινούριος και δεν ήξερα τίποτα γι’αυτόν, λίγο ότι ήταν μοναχικός, μελαγχολικός και συνεσταλμένος, λίγο μυστηριώδης, έπαιζε και κιθάρα (το αδύνατο σημείο μου όπως συνειδητοποίησα μεγαλώνοντας!) δεν ήθελα και πολύ και κάθε φορά που τον έβλεπα η καρδιά μου πήγαινε να σπάσει!

Ο ανομολόγητος έρωτάς μου κράτησε μέχρι και την τρίτη λυκείου(!) όπου ή απομυθοποιήθηκε ή απλά ξεθώριασε. Μέχρι τότε όμως εγώ κοιμόμουν και ξυπνούσα με τη σκέψη του. Στις σχολικές εκδρομές πάντα έφερνε την κιθάρα του και μας τραγουδούσε και εγώ πάντα τον κοιτούσα από μια γωνιά, απομακρυσμένη με τον φόβο μην αποκαλυφθώ και έλιωνα σε κάθε του χάδι στην κιθάρα φτιάχνοντας σενάρια με την φαντασία μου ότι τραγουδάει τους στίχους που έγραψε μόνο για ‘μένα.

Χάζευα λεπτομέρειες όπως τον τρόπο που κινεί τα δάχτυλά του παίζοντας, τις εκφράσεις του προσώπου του τραγουδώντας τον συντονισμένο χτύπο του ποδιού του για να κρατάει τον ρυθμό. Πάντα πήγαινα όταν εμφανιζόταν είτε σε κάποιο μαγαζί είτε σε κάποια εκδήλωση, έσερνα τις κολλητές μου μαζί και εκείνες μάζευαν τα κομμάτια μου φεύγοντας. Ήμουν προσηλωμένη μόνο σ’αυτόν, δεν υπήρχε κανείς άλλος, μόνο οι δύο μας και πάντα νοερά ότι τραγουδούσε ήταν αφιερωμένο σε εμένα.

Έψαχνα τη ματιά του και αγχωμένη ρωτούσα τις φίλες μου αν με κοιτάει. Τραγουδούσα και εγώ μαζί του με πάθος τα αγαπημένα μας τραγούδια και ταξίδευα με τη φαντασία μου με το καράβι του Καββαδία και εκείνον αγκαλιά. Θυμάμαι μια μέρα που τον είδα μετά από πολύ καιρό, ήμουν με την κολλητή μου και προσπάθησε να με προειδοποιήσει αλλά μάταια. Μόλις τον είδα ένιωσα την καρδιά μου να χτυπάει τόσο δυνατά σαν να θέλει να σκίσει το δέρμα μου και να βγει έξω, τα γόνατά μου λύγισαν και δεν μπορούσα να σταθώ όρθια και ξαφνικά άρχισα να ζαλίζομαι και να τρέμω ολόκληρη και ας ήταν μέσα καλοκαιριού.

Ποτέ μα ποτέ δεν τόλμησα να του μιλήσω μέχρι την τελευταία χρονιά που θα τον έβλεπα. Ανάγκασα σχεδόν, έναν φίλο μου που τον ήξερε, να του πει να έρθει να καθίσει μαζί μας και έτσι άρχισα δειλά δειλά να λέω τα πρώτα μου τρεμάμενα λογάκια. Μιλούσαμε για άσχετα θέματα, εγώ φυσικά ελάχιστα, μέχρι που ήρθε η ώρα να φύγουμε. Περπάτησα δίπλα του και ένιωσα πως κάτι δεν πάει καλά. Δεν αισθανόμουν άνετα. Κάτι μέσα μου άρχισε να λειτουργεί ανάποδα, ίσως γιατί ήμασταν σχεδόν στο ίδιο ύψος(!), ίσως γιατί ένιωθα κάτι σαν ανασφάλεια από μέρους του, ίσως γιατί τον ένιωσα αδύναμο, δεν ξέρω ακόμα γιατί. Ξέρω όμως πως εκείνη τη στιγμή τον απομυθοποίησα μέσα μου. Από τότε δεν τον ξαναείδα ποτέ. Ήταν η πρώτη και η τελευταία φορά που μιλήσαμε, μετά έφυγε. Το μόνο που μου έχει μείνει είναι μια γλυκιά ανάμνηση μιας ρομαντικής ιστορίας με άδοξο τέλος των παιδικών μου χρόνων.

Χωρίς πίκρα για τίποτα. Μόνο γλύκα.

Υπάρχουν μύθοι που τους φτιάχνουμε μόνοι μας όπως αυτός και μύθοι που τους δημιουργούν οι άλλοι για εμάς.

Πριν χρόνια γνώρισα κάποιον ο οποίος ήθελε να με ρίξει χρησιμοποιώντας την μέθοδο του εντυπωσιασμού. Άρχισε λοιπόν να μου επιδεικνύει τα υπάρχοντά του, μηχανή, αυτοκίνητο, σκάφος, μου έλεγε πως μένει σε κάποιο προάστιο της Αθήνας αρκετά καλό με ανεβασμένο βιοτικό επίπεδο, διάφορα διαμερίσματα στο όνομά του, γονείς εισοδηματίες, πολλά ταξίδια στο εξωτερικό, δουλειά σε μια πολύ καλή εταιρία και αμέτρητες σχέσεις στο ενεργητικό του με άπειρες εμπειρίες με γυναίκες που τον παρακαλάνε κλπ.

Ομολογώ πως οι καλοί του τρόποι και η επιμονή του σιγά σιγά με έριξαν.

Και τότε ξεκίνησε η απομυθοποίηση.

Τα πάντα αγοράζονταν με δόσεις, από τα μεταφορικά του μέσα που τα άλλαζε σαν τα πουκάμισα, μέχρι το πλυντήριο πιάτων. Οικογενειακώς χρησιμοποιούσαν δάνεια για να ξεχρεώσουν άλλα δάνεια, για τα ταξίδια τους, για τις αγορές τους μέχρι και για διακοπές. Το σπίτι όπου ζούσαν όλοι μαζί δεν ήταν δικό τους φυσικά(!) παρόλα όσα μου είχε πει και θύμιζε σπίτι της δεκαετίας του 70 με παράταιρα έπιπλα και φτηνή διακόσμηση. Η εταιρεία που δούλευε ήταν όντως καλή μόνο που η θέση που κατείχε σ’αυτήν ήταν από τις χαμηλότερες. Οι πανέμορφες γυναίκες που είχα δει να ποζάρουν μαζί του σε φωτογραφίες ήταν αποτέλεσμα καλής χρήσης του photoshop από φίλο του(!)και τα ταξίδια στο εξωτερικό ήταν δωρεάν λόγω κάποιας παροχής που είχαν δικαίωμα σαν οικογένεια και αυτά πριν από πολλά πολλά χρόνια. Τα διαμερίσματα ήταν όντως των γονιών του αλλά πολύ μικρά και με τον καιρό ζημιογόνα..

Ήταν ένας άνθρωπος με τρομερή μεγαλομανία για να καλύψει το κενό που είχε μέσα του νιώθοντας ίσως λίγος μπροστά στους άλλους. Είχε πάντα την ανάγκη να δειχτεί με όποιον τρόπο μπορούσε. Δεν ξέρω αν θα τον είχα απορρίψει αν ήξερα από τη αρχή την αλήθεια, ξέρω όμως πως δεν θα τον απέφευγα .

Άργησα λίγο να τον απομυθοποιήσω αλλά όταν το κατάφερα έφυγα μακριά! Στην αρχή ένιωσα άσχημα για τον εαυτό μου που τον πίστεψα και για καιρό αναρωτιόμουν γιατί να υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι, τόσο ψεύτικοι. Τώρα πια μου έχει μείνει μόνο μια ανάμνηση του λάθους μου για αποφυγή επόμενων.

Όλος ο κόσμος είναι φτιαγμένος με μύθους.

Βλέπεις διάσημους ανθρώπους να ποζάρουν χαμογελαστοί στα περιοδικά μα λίγο πριν μπορεί να είχαν σνιφάρει κανα δυο γραμμές για να αντέξουν, βλέπεις πανέμορφες γυναίκες και αναφωνείς το αρχαιότερο επάγγελμα γιατί να μην τους μοιάζεις και τις βλέπεις και στην πραγματικότητα μορφάζοντας από την απέχθεια και ευχαριστώντας τα γονίδιά σου για το δέρμα που σου κληροδότησαν.

Διαβάζεις για τα πλούτη τους και βρίζεις την τύχη σου και την άτιμη κοινωνία που άλλους τους ανεβάζει και άλλους τους κατεβάζει μέχρι που μαθαίνεις πώς τα απέκτησαν και πως σφάζονται μεταξύ τους, πεθαίνοντας μόνοι και ξεχασμένοι και τρως με ευχαρίστηση το παξιμάδι σου και ευχαριστιέσαι διπλά το σοκολατάκι πασπαλισμένο με χρυσό.

Μύθοι υπάρχουν παντού και οι άνθρωποι που τους φτιάχνουν είτε εν αγνοία τους είτε για να πετύχουν κάποιο σκοπό δεν θα σταματήσουν ποτέ. Το θέμα είναι να αναγνωρίσεις σε ποια κατηγορία ανήκεις και να μπορείς να έχεις το δικαίωμα της επιλογής.

Σήμερα πήρα την απόφαση να απομυθοποιήσω και άλλον έναν που δεν άξιζε… Βλέπεις, ήταν πολύ μικρός……….

Τελικά τι είναι καλύτερο?

Do you like παραμύθια?

2007-05-19T21:14:00.000+02:00

Θα σ’αγαπώ για πάντα.

Πόσες φορές το’ χεις πει και πόσες θα το ξαναπείς?
Πόσες το πίστευες και πόσες το είπες απλά για να το πεις, από συνήθεια ή για να κερδίσεις κάτι?
Μοιράστηκες μαζί του τους φόβους σου, τις λύπες και τις χαρές σου, τα πιο κρυφά σου όνειρα, τους πόθους σου, το κορμί σου, το μέσα σου, το είναι σου, προσωπικές σου στιγμές, τη ζωή σου. Ρίσκαρες γι’αυτόν, πόνταρες σ’αυτόν, τον πίστεψες, τον ενθάρρυνες, του έδωσες κουράγιο, του έδωσες αξία, δύναμη, ότι είχες. Δεν κράτησες τίποτα για ‘σενα. Τα πήρε, έδωσε μα όσο ήθελε και ότι ήθελε και τελικά έφυγε.

Έφυγε ή έφυγες? Έφυγε ή τον έδιωξες?

Δεν έχει σημασία, άλλωστε το αποτέλεσμα μετράει. Τόση αγάπη(γιατί την εννοούσες) τόση ενέργεια σπαταλήθηκε άδικα στο χρόνο και πήγε χαμένη. Η επένδυση δεν ήταν καλή και έχασες. Κέρδισες εμπειρίες όμως και αυτό είναι κάτι μόνο όταν θες να τις θυμάσαι. Γυρίζεις πίσω και σκέφτεσαι τι είχες και τι έχασες. Υπερισχύει αυτό που είχες ή αυτό που έχασες? Υπερισχύει το τώρα…ευτυχώς.

Χαλάλι ότι πέρασε και χάθηκε, χαλάλι η αγάπη που διασκορπίστηκε στο χρόνο, αξία έχει το τώρα και πόσο φωτεινά βλέπεις τα όνειρά σου. Αξία έχει να μπορείς να ονειρεύεσαι με τα μάτια ανοιχτά και να παίρνεις κουράγιο απ’αυτά.

(Σ’άρεσε? Σ’ενδιαφέρει? Θέλεις να ακούσεις ότι θέλεις ή αντέχεις την αλήθεια?
Θέλεις να παραμυθιάζεσαι και να παραμυθιάζεις ή να ζήσεις με την αλήθεια?
Δεν νομίζω..
Get a life.)

Αξίζει φίλε να υπάρχεις για ένα όνειρο και ας είναι η φωτιά του να σε κάψει.

Στον Άγιο Σπυρίδωνα ένα δειλινό;

2007-05-16T00:11:00.000+02:00

Θέλει δύο ή και παραπάνω, αλλά τα συγκεκριμένα δύο άτομα είναι απαραίτητα. Χωρίς αυτές μαζί δεν γίνεται τίποτα. Η συνταγή δεν θα πετύχει χωρίς αυτά τα δύο συστατικά.

Δεν μπορούν να χαρούν, να αγαπήσουν, να αγαπηθούν, να γελάσουν μέχρι δακρύων, να κάνουν σαν μικρά παιδιά, να γίνουν ρεζίλι και να το χαρούν, να τραγουδήσουν μέχρι να κλείσει η φωνή, να υπερβάλλουν σε όλα παντού κα πάντα, να ψωνίσουν τα ίδια μπλουζάκια και να κολλήσουν στάμπες, να κοιμούνται με τις κάλτσες, ν’ αργούν πάντα στη δουλειά, να χορεύουν μέσα στο αυτοκίνητο, να κοιμάται η μία στον ώμο της άλλης μέσα στο λεωφορείο, να διαβάζουν τα βιβλία από το τέλος, να τους αλλάζουν λάστιχο δύο άγνωστοι στη μέση του δρόμου, να ψωνίζουν χωρίς να ξέρουν αν έχουν λεφτά στο πορτοφόλι, να ονειρεύονται τη Fontana di Trevi τα βαρετά απογεύματα από τη δουλειά, να μιλάνε ακαταλαβίστικα και να συνεννοούνται, να έρχονται μούρη με μούρη με το τρελό φορτηγό, να βρίζονται και να γελάνε ταυτόχρονα, να κλαίνε μαζί, να αντέχουν το παρόν μαζί και να ονειρεύονται το μέλλον μαζί.

Θέλει δύο κι ένα αυτοκίνητο. Μας κυνηγάει το παρελθόν και πάμε να το ξεφορτωθούμε με νέες εμπειρίες που θα γίνουν πιο δυνατές αναμνήσεις και θα ξεθωριάσουν τις ανεπιθύμητες. Θέλει απώλεια προσανατολισμού, χορό, τραγούδι, ανεμελιά και λιποζάν κεράσι και φράουλα. Θέλει δύο καθίσματα να πέφτουν, ένα μπουκάλι νερό και τσίχλες με γεύση φρούτων. Θέλει απώλεια μνήμης, φαντασία, λαχτάρα για το μέλλον, αστείρευτο χιούμορ και γέλια μέχρι δακρύων. Θέλει μια παραλία, κρακεράκια και μουσική. Θέλει παραθαλάσσια ταβερνάκια με καλαμαράκια, με καβουρόψιχα, σαλάτα, τζατζίκι (απαραιτήτως!) και ζεστές πετσέτες για τα χέρια και το κρύο (!). Θέλει μνημόσυνο των παλιών εραστών και απορία συνδυασμένη με όνειρα για τους επόμενους..

Θέλει και πολλούς καλούς φίλους να κοιμούνται στριμωγμένοι στο αυτοκίνητο με θέα την Ακρόπολη μέχρι τα κουνούπια να σκάσουν από το φαΐ ,φίλους να κουβαλάνε το πτώμα που δεν σηκώνει το ποτό και να κοιμούνται δίπλα του μέχρι να σιγουρευτούν ότι αναπνέει, φίλους να οδηγούν σαν τρελοί κάνοντας χορευτικά και τραγουδώντας ταυτόχρονα, κατανοώντας ότι χαραμίζεται το ταλέντο τους και στέλνοντάς τους όλους στον Έξω από’δω!

Ανακατεύοντας όλα αυτά τα υλικά μαζί μας κάνουν μια ζωή με γέλια, χορό, τραγούδι , έρωτες, περιπέτειες και αγάπη για αυτά που πέρασαν και προσμονή με φωτεινά όνειρα για αυτά που θα έρθουν και θα τα μοιραστούμε.

Αγά πάτα θα πάρα άδαα?

2007-05-08T20:06:00.000+02:00

(διαβάζεται με συγκαμένη στοματική κοιλότητα από θανατηφόρο καραμέλα ή τσίχλα!)

Σήμερα το πρωί με το που άνοιξα τα μάτια μου κατά λάθος, γιατί πάλι δεν άκουσα το ξυπνητήρι, μου γεννήθηκε μια τρομερή επιθυμία. Σχεδόν κάθε μέρα δηλαδή απλά σήμερα μου ήρθε να τη γράψω κι’όλας!

Να μπει κάποιος μες το σπίτι μου και να με απαγάγει! Για να με απαγάγει όμως θα πρέπει να με αναισθητοποιήσει γιατί όπως όλα τα κοριτσάκια θα αρχίσω να ουρλιάζω (όπως πχ όταν είμαι σε ένα αυτοκίνητο που μπαίνει στο αντίθετο ρεύμα και βλέπει το χάρο να έρχεται κατά πάνω του!), να τσιμπάω, να δαγκώνω, να τραβάω ότι εξέχει και γενικότερα να προσπαθώ να ξεφύγω.

Να μου ρίξει λοιπόν αναισθητικό που να κρατάει τουλάχιστον ένα οχτάωρο (καλά αν είναι και παραπάνω δεν θα τον κακοχαρακτηρίσω τον άσχετο που θέλει να λέγεται και απαγωγέας!) να ρίξω έναν υπνάκο με την ησυχία μου και να δικαιολογηθώ και στη δουλειά μια χαρά και μετά να του έρθει πάνω στην τρέλα του και να με αφήσει!

Βέβαια αυτό θα μπορούσε να γίνει και στο δρόμο που θα πηγαίνω στη δουλειά, απλά αν μπει στο σπίτι θα με γλιτώσει και από την ταλαιπωρία να σηκωθώ από το κρεβατάκι μου, να ετοιμαστώ κλπ…

Επίσης μετά όταν βγήκα έξω μου γεννήθηκε άλλη μια τρομερή επιθυμία, μια που έχω και την προϋπηρεσία στο άθλημα .. Εκεί που προχωράω αμέριμνη στο δρόμο, να πέσει πάνω μου κάτι…. αυτοκίνητο, μηχανάκι, φορτηγό, τραίνο, γλάστρα κάτι τελοσπάντων, αλλά φυσικά να μην με χτυπήσει, απλά να φτάσει πολύ κοντά μου σε απόσταση αναπνοής, να τρομάξω, να λιποθυμήσω, να με πάνε σε ένα νοσοκομείο να την πέσω για λίγες ώρες και φυσικά πάλι να είμαι δικαιολογημένη στη δουλειά!

Αν αργήσω να πάρω άδεια με βλέπω να διασχίζω την Κηφισίας πεζή, χωρίς να κοιτάω, σε ώρα αιχμής, περπατώντας με το πάσο μου!

θάλα άδααααααααααααααααααααα!!!!!!!!!!!!!!

Ποιος σε ορίζει?

2007-04-23T23:57:00.000+02:00

Όταν κάτι είναι δεδομένο πρέπει να το αποδέχεσαι να μην κοιτάς πίσω κλαίγοντας αλλά να κοιτάς μπροστά, να συνεχίζεις το δρόμο σου προσπαθώντας να μην κάνεις τα ίδια λάθη.
Πρέπει να προσπαθείς να παίρνεις κουράγιο ακόμα και εκεί που όλα δείχνουν να είναι εναντίον σου.
Το κουράγιο μην περιμένεις να στο δώσει κάποιος, πρέπει να καταφέρνεις να το βρίσκεις μόνος σου και να προχωράς.
Η ζωή δεν χαρίζεται σε κανέναν, δεν μπορείς ποτέ να επαναπαυτείς και να την απολαύσεις, πρέπει πάντα να αγωνίζεσαι σκληρά γι’αυτήν.

Αφήνεις πίσω ανθρώπους, συναισθήματα, καταστάσεις, γεγονότα που θες να ξεχάσεις, σαν να μην τα έζησες ποτέ, δεν θες να θυμάσαι γιατί δεν σου αξίζουν, θες να φύγεις καιρό τώρα, τα καταφέρνεις και μετά θέλεις να φύγεις ξανά, από όλους και όλα.

Προτιμάς τη σιωπή. Εκτός από χρυσός είναι και λύτρωση.
Θέλεις το άγνωστο, το αύριο, το ήρεμο. Ποιος καταλαβαίνει τι?
Πως καταλαβαίνεις ότι καταλαβαίνει και δεν σπαταλάς το χρόνο σου?
Γιατί έχει γίνει τόσο μεγάλο ζήτημα ο χρόνος και η αξία του στις μέρες μας?

Ερωτήματα πολλά και αλλεπάλληλα. Αναπάντητα γιατί έτσι πρέπει, γιατί έτσι είναι, γιατί έτσι ορίζονται.

Άνθρωποι που δεν έχουν λόγο να κοιτούν τον ουρανό και να μην χαμογελούν, καταστρέφουν την ζωή τους ανούσια, ακατανόητα.
Άνθρωποι που δεν έχουν λόγο να κοιτούν τον ουρανό και να χαμογελούν, βρίσκουν το νόημα της ζωής σε μικρά καθημερινά και τη ζουν μέχρι τέλους.

Ανακάλυψέ το και ζήσε το μέχρι εκεί που δεν πάει άλλο. Μέχρι εκεί που μπαίνουν τα όρια του καθενός.
Μην αφήνεις τίποτα να περάσει χωρίς να το ζήσεις.

Έχεις ένα αγκάθι χρόνια μέσα σου, κάθε τόσο μπαίνει όλο και πιο βαθιά, προσπαθείς να συνεχίσεις να ζεις, όπως ζεις, συμβατικά, αλλά αυτό κάθε τόσο σε πονάει και η πληγή μεγαλώνει.
Θέλεις να φύγεις μα ξέρεις ότι αυτό θα είναι πάντα μέσα σου και θα σε πονάει.
Θέλεις να κρυφτείς από όλους και όλα μήπως το ξεγελάσεις και σταματήσει να πονάει, αλλά ξέρεις πως όπου και να πας κάποτε θα ξανανιώσεις τον πόνο.
Πάντα θα υπάρχει, δεν πρόκειται να φύγει, απλά να αλλάξει τρόπο να πονάει.

Πάρε τη ζωή σου στα χέρια σου και πλάσε την όπως εσύ την ονειρεύτηκες.
Πάρε το αγκάθι και γύρισέ το στον κάτοχό του.
Βγές από το δρόμο που σε έβαλαν να πορευτείς και φτιάξε τον δικό σου…

Ξεχνάς…Ανήκεις σε εσένα…

Μόλις το πρωτόγνωρο γίνει οικείο θα θελήσω το αγαπημένο μου παλιό.
(Μοιράιδα, Εύα Ομηρόλη)

Μόλις το πρωτόγνωρο δεν έρθει ποτέ να μην θελήσεις για να μην λυπηθείς, να μην ελπίσεις για να μην απογοητευτείς και αν δεν αγαπήσεις ξανά δεν θα πληγωθείς.

Αλλά η ζωή έχει κάνει τα δικά της σχέδια και αναγκάζεσαι να τα ακολουθήσεις με μόνο δικαίωμα να σκέφτεσαι. Άλλες φορές να δίνει χαρά και άλλες πίκρα.

Μόνο λύπη προξενεί. Λύπη που σκεπάζει και όλες τις ευχάριστα αναπάντεχες αναμνήσεις και την αισιοδοξία για να πλάσσεις με την φαντασία σου το ψεύτικα ιδανικό μέλλον σου.
Λύπη που δεν σ’αφήνει να απολαύσεις το πρωτόγνωρο τώρα.
Λύπη που πλημμυρίζει το μέσα του και καθρεφτίζει το έξω σου.
Λύπη που παρασέρνει και το κορμί για να συμπάσχει με το μέσα της. Το κάνει ευάλωτο και νιώθει αδύναμο, κουρασμένο, άρρωστο, κρύο.

Τρέμει μα εσυ δεν το καταλαβαίνεις. Ποτέ δεν θα το καταλάβεις, μα δεν πειράζει, έστω και αυτό το λίγο είναι μια ανάμνηση.

Λύπη που πέρασε και δεν θα ξανάρθει, λύπη για αυτό που περίμενες και δεν ήρθε ποτέ.
Λύπη γι’αυτά που έρχονται και δεν τα ζει όπως τους αρμόζει .
Λύπη που σκεπάζει τα πάντα.
Λύπη που χτίζει ένα τείχος στον καινούριο δρόμο που έστρωσε για αυτόν.

Sadness..

Εγώ άφωνη?

2007-04-17T19:29:00.000+02:00

Κι’όμως!

Από παλιά μου το έλεγαν αλλά δεν ήθελα να το πιστέψω!
Και τώρα το παραδέχομαι και μόνη μου ότι είμαι κυριολεκτικά άφωνη..
Δεν μπορώ να κάνω και αλλιώς..

Και να θες να μιλήσεις σε κάποιον και να μην μπορείς. Είτε γιατί σε έχει στην αναμονή, είτε γιατί μόλις πας να ανοίξεις το στόμα σου βγαίνει μόνο σιωπή.
Και να θες να μιλήσεις σε κάποιον για να σου πει ποιο είναι το σωστό και ποιο το λάθος, γιατί απ’ότι φαίνεται μόνος δεν τα καταφέρνεις να τα ξεχωρίσεις και επιμένεις στα λάθη.
Ποιος ξέρει να μου πει?

Το σαββατοκύριακο που μου κόστισε τη φωνή μου θα μου μείνει αξέχαστο για τρεις λόγους..

Γιατί περάσαμε τέλεια γελώντας συνέχεια και μέχρι δακρύων, κάνοντας βόλτες, ψωνίζοντας, τρώγοντας, βγάζοντας φωτογραφίες, τραγουδώντας με όλη τη δύναμη της φωνής(και να τα αποτελέσματα!), μένοντας από λάστιχο(!) και ανοίγοντας την καρδιά..

Γιατί η αφωνία μου ήρθε να μου θυμίσει την προηγούμενη αλλά και πολύ πιο άσχημη. Τότε είχα χάσει δύο ανθρώπους. Τον έναν μετά από πολλούς μαρτυρικούς μήνες και για πάντα και τον άλλον για λίγο μόνο που τότε νόμιζα για πάντα.. Και οι δύο μου κόστισαν. Τώρα όμως οι πληγές του πρώτου αρχίζουν να επουλώνονται και νοιώθω ανακούφιση για τον δεύτερο που τώρα έγινε για πάντα..

Και τέλος γιατί τώρα που εμφανίστηκε το καινούριο που δεν περίμενα, δεν υπάρχει κανείς να μου πει τι πρέπει να κάνω.

Ένα σαββατοκύριακο γεμάτο γέλια, φιλία, τραγούδι, κρύο, εμπειρίες, προβληματισμούς και έρωτα.

Για άλλα ξεκίνησα και άλλα βρέθηκα να γράφω. Άλλα ήθελα και αλλού με οδήγησε η πραγματικότητα.
Γιατί εγώ ήθελα να γράψω για το παραμύθι που έζησα σε τόπο μαγικό αλλά η πραγματικότητα με προσγείωσε στη χώρα του λάθους.

Ο ήχος της σιωπής σε παρασέρνει..?

Πες μου που είσαι και τι κάνεις?

2007-03-26T16:36:00.000+02:00

Σε πληρώνουν που σε πληρώνουν, δεν κάνεις και κάτι εποικοδομητικό για να δικαιολογείς το μισθό σου?

Επίσης μια ωραία ασχολία θα ήταν να έπλενες τα δόντια σου κάθε 5 λεπτά για να ξεβρωμίσεις επιτέλους απ΄την σκορδίλα και να μπορέσουν να κλείσουν και τα παράθυρα οι άμοιροι που σε ανέχονται σήμερα...

Ελπίζω να μην πήγες με την πιτζάμα ΚΑΙ στη δουλειά!

Και τέλος θα ήθελα να σου υπενθυμήσω πως το να τρώς ολημερίς και οληνυχτίς πατατάκια, γαριδάκια, δρακουλίνια, πουράκια, γλυκά, ψωμιά και γενικότερα οτι βρεθεί μπροστά σου ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΙΤΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Τέλος.

Νομίζεις?

2007-03-25T16:36:00.000+02:00

Και νομίζεις πως ξέρεις τη συνέχεια . Το παιχνίδι συνεχίζεται και νομίζεις πως ξέρεις ακριβώς τα βήματα που θα ακολουθήσεις, πως τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει την πορεία που νομίζεις πως έχει χαραχτεί για 'σένα. Και νομίζεις πως όλα αυτά που νομίζεις είναι απλά θέμα χρόνου να γίνουν πραγματικότητα.
Όμως απλά νομίζεις.
Τίποτα δεν έγινε έτσι και αυτό είναι για καλό.
Για πρώτη φορά στη ζωή σου χαίρεσαι που απλά νόμιζες, ενώ τελικά όλα άλλαξαν.
Σκέψεις που δεν οδηγούσαν πουθενά, αν θα γυρίσει, αν η σκέψη του σ’ακολουθεί, αν αντέχει μακριά σου, αν αντέχεις μακριά του, αν θα ξαναβρείς το δρόμο σου.
Σκέψεις που κάποτε οδηγούσαν σε ρίγη και σκοτεινά δωμάτια, που κάποτε το φως σε τρέλαινε και ο ύπνος ήταν η σωτηρία σου, ο ήχος εχθρός σου και η παράνοια φίλος σου. Τα δάκρυα μόνιμοι κάτοικοι του προσώπου σου αλλά ποτέ λύτρωση, το σώμα σου αντίπαλος σου και οι σκέψεις η μοναδική αλλά ανυπόφορη συντροφιά σου.
Έχεις περάσει από εκεί, κάπου βαθιά μέσα σου υπάρχει ακόμη ένα πολύ μικρό κουτάκι που ξέρεις, αν ανοίξει, τη συνέχεια. Το μόνο που δεν ξέρεις είναι το πότε.
Και δεν χρειάζεται να το ξέρεις γιατί δεν σε νοιάζει πια.
Όλα έχουν αλλάξει και χτίζεις ξανά καινούρια ζωή.

Πολλές ετοιμασίες για το μέλλον το άμεσο και μακρινό.
Καθόλου ελεύθερος χρόνος για άσκοπο ξόδεμα, αλλά τελικά αυτό δεν ήταν το ζητούμενο?
Χρόνος γεμάτος δουλειά, φίλους, αναγνώριση, διασκέδαση, σχέδια.
Τελικά αυτό ήταν το ζητούμενο.

Ότι και αν νομίζεις, ξεχασέ το. Αλλιώς θα γίνουν όλα...

Να κοιμηθώ ή θα πέσω?

2007-03-16T19:33:00.000+02:00

Τον τελευταίο καιρό νυστάζω συνέχεια, πολύ, υπερβολικά, απίστευτα, σαν αρκούδα!
Τρέχω όλη μέρα για να προλάβω τα διάφορα και δεν προλαβαίνω να κοιμηθώ.
Το κακό είναι ότι τον ύπνο τον έχω στο τσεπάκι μου οπότε ανά πάσα στιγμή όπου και να βρίσκομαι μπορώ να κοιμηθώ.

Η τελευταία φορά που κοιμήθηκα σε κάποιο ανορθόδοξο μέρος ήταν προχθές(όπου προχθές κάποια στιγμή στο παρελθόν αλλά όχι και πολύ παλιά, αλλά δεν θυμάμαι και πότε ακριβώς!), γυρίζοντας σπίτι, περιμένοντας να έρθει το μετρό, ακουμπισμένη στον τοίχο, στην αποβάθρα..! Οκ όταν λέω κοιμήθηκα δεν εννοώ ότι πέρασε ένα 8ωρο και είδα και όνειρα, απλά με πήρε για κανά 5άλεπτο! Ευτυχώς δεν με πήρε χαμπάρι κανείς και ξύπνησα εγκαίρως!

Κατά καιρούς και αναλόγως την περίπτωση έχω κοιμηθεί σε διάφορα περίεργα μέρη.

Ένα από τα all time classic είναι η παραλία. Ρομαντικό μέρος θα μου πεις αλλά αν δεν έχεις κοιμηθεί δεν έχεις νιώσει το ψοφόκρυο που κάνει το βράδυ και την υγρασία που τρυπάει τα κόκκαλα! Θα κοιμηθείς αγκαλιά με κάποιον θα μου πεις και θα σε ζεσταίνει.. Αμ δε! Γιατί τι να σου κάνει και αυτός ο έρμος όταν τρέμει σαν ψάρι? Και καταλήγεις να μοιάζεις σεισμόπληκτος σκεπασμένος με πετσέτες μισοβρεγμένες και με σύνδρομο κομπρεσέρ..! Και όταν ξυπνάς το πρωί με την αυγούλα, δεν μπορείς να ανοίξεις το μάτι σου γιατί σε στραβώνει ο ήλιος και αν καταφέρεις να σηκωθείς και να ισιώσεις με τη μια( γιατί όσο να πεις, υγρασία είναι αυτή την έχει κάνει τη δουλειά της στη μεσούλα!)προσπαθείς να ξεφορτωθείς την άμμο που έχει μπει παντού! Αυτό το συνολάκι βγαίνει σε διάφορες παραλλαγές, πάνω σε ξαπλώστρες, ακριβώς πάνω στην άμμο, σε πετσέτα, σε παγκάκι, πάνω σε βράχια. Τα συγκεκριμένα βράχια όμως ήταν κάτω από ένα ξενοδοχείο το οποίο δεν φαινόταν το βράδυ που διάλεξα το συγκεκριμένο μέρος για να ξεραθώ με αποτέλεσμα το πρωί που έσκασε μύτη ο ήλιος και μας ξύπνησε, το πρώτο πράγμα που αντίκρισα ήταν αρκετά παπούδια να κάθονται στα κάγκελα της βεράντας και να μας κοιτούν! Έχω την εντύπωση πως τους φτιάξαμε τη μέρα!

Ένα άλλο συνολάκι είναι το παγκάκι - καρέκλα και το συναντάμε και αυτό σε διάφορες version. Τη μια τη συναντήσαμε ήδη και είναι το παγκάκι στην παραλία. Τα άλλα είναι το παγκάκι στο δρόμο(όχι καμιά λεωφόρο!), σε μώλο, σε πλατεία, σε παρκάκι(καλό είναι να υπάρχει κάποιος ξύπνιος δίπλα για παν ενδεχόμενο!), σε πλοίο, σε στάση λεωφορείου(ακουμπάς διακριτικά πάνω σε κάποιον για να ξυπνήσεις μόλις σηκωθεί, μην χάσεις και το λεωφορείο!), σε προαύλιο σχολείου.
Επίσης η καρέκλα παίζει παντού, οπουδήποτε υπάρχει εύκαιρη! Σε σπίτι, γραφείο, σχολείο, μαγαζί(εμπορικό), κλαμπάκι(εκεί παίζει καναπές οπότε ακόμα καλύτερα!), ταβέρνα(φαγάδικο γενικότερα), καφετέρια, κομμωτήριο(άααααααααανετα!), πλοίο, μετρό(μέσα και έξω), λεωφορείο, ταχυδρομείο, τράπεζα, εφορία και λοιπές δημόσιες υπηρεσίες. Παράλληλα μπορεί και συνδιάζεται πολύ αρμονικά με γραφείο ή τραπέζι για περισσότερη άνεση, αλλά δεν είναι και απαραίτητο!

Επίσης παίζει και το πάτωμα αλλά προτιμάται το πάτωμα κάποιου σπιτιού(γνωστού κατά προτίμηση!) ή καραβιού και πάνω σε χαλί, φλοκάτη, sleeping bag ή μοκέτα εκτός αν είναι θερμαινόμενο!

Πολυφορεμένος είναι ο καναπές αλλά και διαχρονικός. Οι επιλογές είναι σε σπίτι, πλοίο, κέντρο διασκέδασης, οποιουδήποτε χώρου αναμονής, γραφείο, ιατρείο κλπ…!

Πολύ καλή επιλογή είναι και τα μεταφορικά μέσα παντός είδους αλλά απαγορεύονται ρητά και κατηγορηματικά αυτά που οδηγεί ο ίδιος ο ενδιαφερόμενος! Μερικά παραδείγματα είναι τα μμμ, το αυτοκίνητο(σε νανουρίζουν οι κραδασμοί!), μηχανές παντός είδους ακουμπώντας στον μπροστινό και αν υπάρχει αστάθεια με κάποιον από πίσω, το λεγόμενο και τρικάβαλο. Να αποφεύγεται το jet ski για ευνόητους λόγους!

Πολλές πιθανότητες έχουν και τα σκαλάκια! Παντού, όπου υπάρχουν χωρίς περιορισμούς, αρκεί να χωράνε να περνάνε όσοι θέλουν για να μην ξυπνάνε τον ενδιαφερόμενο κάθε τρεις και λίγο!

And last but not least, ο τοίχος! Αυτός παίζει παντού και πάντα! Τον τελευταίο καιρό μάλιστα είναι must! Βασική και μόνη προϋπόθεση να είναι καθαρός και διαθέσιμος!

Αλλά το πιο ντροπιαστικό ήταν στο μαγαζί που (υποτίθεται πως) δούλευα. Με πήρε ο ύπνος ακουμπισμένη πάνω σε ένα γραφείο και μπαίνοντας μέσα μια πελάτισσα με ρώτησε πολύ ευγενικά αν μπορώ να ξυπνήσω και να της δώσω αυτό που ήθελε!

Μια άλλη φορά είχα πάει να δω μια φίλη που είχα καιρό να τη δω και να τα πούμε. Κάποια στιγμή χτυπάει το τηλέφωνο και πήγε μέσα να το σηκώσει. Δεν ξέρω πόση ώρα μίλησε γιατί ξύπνησα μετά από 2 ώρες. Ήμουν στην πολυθρόνα στην ίδια στάση που είχα και όταν έφυγε από το δωμάτιο μόνο που έξω ήταν νύχτα! Μόλις γύρισε, μετά από μόλις 2 λεπτά απ’ ότι μου είπε μετά, με είδε να κοιμάμαι και με λυπήθηκε να με ξυπνήσει και περίμενε δίπλα μου βλέποντας τηλεόραση περιμένοντας πότε θα ξυπνήσω!

Ένα τελευταίο. Γυρίζοντας σπίτι το βράδυ μετά από έξοδο. Με γυρνάει φίλος με το αυτοκίνητο, που τον βλέπω μια φορά στα δυο χρόνια και δεν ξέρει τα κουσούρια μου! Με το που μπαίνω στο αυτοκίνητο και ανοίγει καλοριφέρ έκλεισε ο διακόπτης μου.. Το μόνο που θυμάμαι είναι αυτόν να μου ψιθυρίζει «φτάσαμε, μπορείς να ξυπνήσεις?». Σημείωση, η απόσταση που έπρεπε να διανύσουμε ήταν 4 λεπτά!

Το μόνο που δεν έχω κάνει ακόμα είναι να κοιμηθώ ενώ περπατάω!
Καλόν ύπνο!

Και έχω μια νύστα τώρα..!

Βρε μήπως γύρισε ο τροχός?

2007-03-09T18:24:00.000+02:00

Και ξέχασε να με ενημερώσει???

Αυτές τις μέρες είμαι στα πολύ πάνω μου!

Φεύγω για Dubai

Η δική μου η θεωρία

είναι άλλη ιστορία

στο 'χα πει απ' την αρχή

πως εγώ δεσμά δεν θέλω

λίγο πριν το γάμο φεύγω

κόβω σαν γυαλί

Φεύγω για Dubai

bye μωρό μου bye

φεύγω για Dubai

μαζί σου άλλο δεν πάει
Πάω στα Εμιράτα

να 'χω ένα χαρέμι

και όχι να 'χω μία

για να με τρελαίνει
Είμαι άστατος το ξέρεις

μη μου λες πως υποφέρεις

στο 'χα πει απ' την αρχή
πως εγώ τα βράδια βγαίνω

κι όπου θέλω θα πηγαίνω

κόβω σαν γυαλί

Φεύγω για Dubai

bye μωρό μου bye

φεύγω για Dubai

μαζί σου άλλο δεν πάει

Πάω στα Εμιράτα

να 'χω ένα χαρέμι
και όχι να 'χω μία

για να με τρελαίνει

Σπύρος Λεούσης

Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο από πάνω mister αλλά εγώ το αποφάσισα να κάνω πράξη αυτό που μου λέει. Γιατί εγώ έχω μάθει να ακούω τους μεγαλύτερους(υποθέτω!).
Οπότε λέω μπάι και την κάνω για ντουμπάι!!!

Ήρθεν η ώρα! Ο πρώτος μου στόχος για φέτος θα εκπληρωθεί στις 30 Μαρτίου!
Την κάνω, φεύγω, στρίβω!

Από την Τετάρτη που πήρα το καινούριο μου διαβατήριο(τσάκα τσάκα σε μια βδομάδα ήταν έτοιμο,super η ελληνική αστυνομία!) είμαι εκεί! Τα εισιτήρια έχουν βγει και αύριο θα είναι στα χέρια μου!!!!!
Θα πάω να κάνω μπάνιο, σκι, σαφάρι, θα πάω βόλτα με τις καμήλες, θα γυρίζω στα παζάρια και στα εμπορικά κέντρα, θα ψωνίσω, θα παίξω χιονοπόλεμο(!), θα φωτογραφήσω, θα ερωτευτώ έναν άραβα τυλιγμένο με σεντόνι και τραπεζομάντιλο στο κεφάλι, με πετρέλαια και χρυσό, με παλάτια και λιμουζίνες, με κότερα και νησιά και θα στείλω τηλεγράφημα στο αφεντικό μου την παραίτησή μου….παραιτούμαι.τέλος!

Θα φάω και αρνί(ή μήπως καμήλα?) με τους άλλους Έλληνες εκεί, θα ψωνίσω πολλά δώρα, θα βγάλω αμέτρητες φωτογραφίες και βιντεάκια, θα χορτάσω την καλύτερή μου φίλη, θα την ζαλίσω με ερωτήσεις και θα την ξεπατώσω στις βόλτες!

Παρασκευή μεσημέρι την κάνω με ελαφρά από το γραφείο και το απογευματάκι θα χαζεύω το Burz Al Arab… ξάπλα στην παραλία....και ασε την αμοιβάδα να ξύνεται με την ησυχία της...μην την ενοχλώ με μικρότητες τύπου..θα είχες την καλοσύνη να σηκώσεις το ρημαδοτηλέφωνο για μια φορά στη ζωή σου ή θα σε απασχολήσει πολύ απο το να κοιτάς το άπειρο??

και εκεί που θα λιάζομαι στην παραλία και θα σιγοψήνομαι στους 180, θα μου έρθει έμπνευση και θα πάρω την απόφαση να κάνω στροφή στην καριέρα μου...θα αγοράσω μια ψαρόβαρκα και θα παω να ψαρεύω!
οχι που θα κάτσω να σκάσω!

μπάι μπάι...!

Τι αξίζει τελικά?

2007-02-26T00:07:00.000+02:00

Είμαι στα κάτω μου.
Έτσι πάει, μια πάνω μια κάτω. Είναι φορές που νιώθω πως τίποτα δεν πάει καλά. Σκέφτομαι διάφορα και δεν βλέπω τίποτα να πηγαίνει προς το καλύτερο.

Δεν βλέπω φως, μόνο σκοτάδι.
Πολλές φορές το μυαλό μου με πάει σε σκέψεις άσχετες με το παρόν και αυτά που μ’απασχολούν, με πάει στο παρελθόν συνήθως και σε φανταστικές ιστορίες του μέλλοντος με καμία δόση πραγματικότητας. Φαντασία που με βοηθάει να συνεχίζω στο παρόν και την επόμενη στιγμή τις αφήνω πίσω να ξεχαστούν για να πάρουν κάποιες άλλες τη θέση τους…

Ήταν η μέρα που γινόμουν 17.
Καθημερινή, μέρα σχολείου , μουντή, βροχερή φθινοπωρινή μέρα με καμία δυνατότητα για μεγάλα γλέντια και παρέες. Βράδυ, μόνο εγώ και η κολλητή μου να περπατάμε στα νερά, κάτω από τα υπόστεγα και λόγω της αφραγκίας της ηλικίας ο δρόμος μας έβγαλε στο κατά τα άλλα πολυσύχναστο παρκάκι της επαρχιακής πόλης που μεγάλωσα, που λόγω της μέρας είχε πολύ λίγο κόσμο.
Με μια μπύρα στο χέρι από το περίπτερο για να γιορτάσουμε, βρεθήκαμε στα σκαλάκια της δημόσιας βιβλιοθήκης με μια παρέα αγνώστων παιδιών που είχαν βρει και αυτά εκεί καταφύγιο από τη βροχή. Ο ένας μου έκανε τράκα τσιγάρο, τότε παρασυρμένη από τις παρέες κάπνιζα και για μια στιγμή σκεφτήκαμε να φύγουμε, όταν όμως άρχισε να μας μιλάει, σε όλους μας ενώ κανέναν μας δεν γνώριζε, δεν μας ξαναπέρασε από το μυαλό και μείναμε εκεί ώρες να τον ακούμε χωρίς να μιλάει κανείς μας.

Δεν θυμάμαι πως ξεκίνησε να μας μιλάει, ούτε το όνομά του αλλά δεν έχει σημασία.

Ήταν γύρω στα 26 αν θυμάμαι καλά και μόλις είχε γυρίσει με το λεωφορείο από Αθήνα. Πήγαινε κάθε Σαββ/κο στο 18 άνω.
Μέχρι τότε δεν είχα ιδέα τι ήταν αυτό. Εκείνη τη μέρα των γενεθλίων μου έμαθα πως ήταν κέντρο αποτοξίνωσης από τα ναρκωτικά. Ήθελε μάλλον να το βγάλει από μέσα του, να παραδεχτεί την αλήθεια του και να μας πει την ιστορία του, εκεί στα σκαλάκια, να βρέχει, σε μερικά άγνωστά του παιδιά.

Ήταν χορευτής και μάλιστα με διακρίσεις. Χόρευε σε διαγωνισμούς ανά την Ελλάδα και μετά και στο εξωτερικό. Τότε δεν ήταν πολλά τα ζευγάρια και ο ανταγωνισμός μικρός. Πολλές φορές κανόνιζαν μεταξύ τους τις θέσεις που θα πάρουν ανάλογα με τα βραβεία. Αν το πρώτο ήταν π.χ. τηλεόραση και στερεοφωνικό και το είχαν ήδη πάρει, κανόνιζαν να βγουν δεύτεροι για να πάρουν και άλλα δώρα.
Εκεί ξεκίνησε και τα ναρκωτικά. Ήταν μεγάλο το άγχος στην αρχή και οι απαιτήσεις πολλές. Άλλωστε παίρναν όλοι, ενημέρωση δεν υπήρχε, οπότε όλα αυτά φάνταζαν σωστά.
Και ξαφνικά ήρθε η κατρακύλα.
Άρχισε να εθίζεται σε όλο και περισσότερο σκληρά ναρκωτικά και να σκέφτεται μόνο αυτά. Υπήρχε πάντα κάποιος πρόθυμος να τον προμηθεύσει. Άρχιζε να χαλάει όλα του λεφτά και τα βραβεία που κέρδιζε σ’αυτά.
Πλέον σκοπός του ήταν να χορεύει για να βγάζει λεφτά να αγοράζει ναρκωτικά. Δεν άργησε να έρθει η κατρακύλα. Έχανε τις δυνάμεις του και κατέρρεε την ώρα που χόρευε. Είχε αρχίσει να χάνει βάρος ώσπου έμεινε η σκιά του εαυτού του. Άρχισε να πηγαίνει με άντρες για να του δίνουν τη δόση του.
Έπιασε πάτο.
Τον έδιωξαν και δεν ξαναπήρε μέρος στους διαγωνισμούς. Άρχισε να περιφέρεται και να αναζητά τρόπους να εξασφαλίσει μια δόση. Όλοι του οι φίλοι του γύρισαν την πλάτη. Μια μέρα γυρίζοντας με το τραίνο από Αθήνα όπου είχε πάει να αγοράσει ναρκωτικά τον έπιασε η αστυνομία.
Τον έστειλαν να αποτοξινωθεί στο 18 άνω και από τότε ήταν καθαρός.

Μιλούσε ήρεμα, συγκροτημένα, μας είχε απορροφήσει η αφήγησή του.
Μας είπε τι έχασε από τη ζωή του για μια βλακεία. Πόσο διαφορετική θα μπορούσε να ήταν.
Ήταν ένα παιδί νέο, ταλαντούχο με όλη τη ζωή μπροστά του για να ανέβει ακόμη πιο ψηλά. Του άρεσε πολύ αυτό που έκανε. Όλοι τον αγαπούσαν και εκείνος αγαπούσε τη ζωή.
Δεν είχε μίσος όμως μέσα του.
Δεν ένιωθε αδικημένος. Δεν αναρρωτήθηκε «γιατί σ’εμένα» παρά μόνο μας είπε ότι έπρεπε να γίνει αυτό για να προσγειωθεί στην πραγματικότητα. Είχε αρχίσει να νιώθει ότι είναι πολύ σπουδαίος και δεν τον ενδιέφερε κανένας άλλος παρά μόνο ο εαυτός του και οι διακρίσεις του.
Έτσι το εξήγησε πολύ ήρεμα και συνειδητοποιημένα.
Φεύγοντας μας είπε να μην πιστέψουμε ποτέ κανέναν όταν θα μας πει ότι αξίζει να δοκιμάσουμε έστω μια φορά.
Δεν μας έκανε κήρυγμα, δεν μας ζήτησε τίποτα, δεν μας ήξερε, δεν μας ενόχλησε.
Μας έκανε μόνο ένα δώρο…
Την σοφία του.

Τον είδα μόνο δυο-τρεις φορές από τότε και μου φάνηκε πως ήταν καλά.
Ελπίζω να είναι ακόμα καλά και να χαρίζει την σοφία του και σε άλλους.

Που σε πάει το μυαλό μερικές φορές…

Που τελειώνει η πυραμίδα?

2007-02-16T00:59:00.000+02:00

Και εκεί που βρήκα λίγο χρόνο και κάθισα να βολτάρω στα μπλογκς να χαλαρώσω, βλέπω σε πολλά να λένε πέντε πράγματα για τον εαυτό τους και να κάνουν λίνκ σε άλλους πέντε για να κάνουν το ίδιο! Και εκεί που άρχιζα να αναρωτιέμαι πως κι’έτσι βλέπω ότι το blogaki είχε κάνει λίνκ σε εμένα(αυτό δεν το περίμενα με τίποτα!)οπότε λέω να τη συνεχίσω και εγώ…

Λοιπόν πέντε πράγματα για ‘μένα που πρώτη φορά (και τελευταία!) τα λέω δημόσια γιατί μέχρι τώρα ζήτημα να τα ξέρουν δυο άνθρωποι γιατί δεν είναι και τα καλύτερά μου…!

1. Όταν ήμουν μικρή είχα παρασύρει τον μικρό ξάδερφο μου να πάμε σε ένα βουνό για εξερεύνηση και τον ανάγκασα να σκαρφαλώσουμε σε έναν γκρεμό με αποτέλεσμα να γλιστρήσουμε από τα βράχια και παραλίγο να σκοτωθούμε! Ο ξάδερφος μου μέχρι σήμερα φοβάται τα ύψη!

2. Στο λύκειο είχα γράψει με τις κολλητές μου σε ένα πολυσύχναστο μέρος το τηλέφωνο μιας πρώην φίλης μας(η οποία την είχε πέσει στο τότε αγόρι μου!)με το όνομά της και τις υπηρεσίες που παρέχει σε άντρες και όχι μόνο!!!

3. Ήμουν το μόνο παιδάκι(στη γειτονιά μου τουλάχιστον) που είχα φορέσει στο σκυλάκι μου τσόκαρα, καπέλο, ρολόι, κοκαλάκι, φανελάκι, σκουφί, παπούτσια, κορδέλες, γυαλιά κ.α.- όχι ταυτόχρονα όμως!(να σημειώσω πως το σκυλάκι μου ήταν λυκόσκυλο και το υπεραγαπούσα!)

4. Ένα βράδυ γυρνώντας από τη δουλειά ήμουν τόσο χάλια ψυχολογικά που πήγα και αγόρασα ένα μπουκάλι μαυροδάφνη, το ήπια σχεδόν όλο μόνη μου, μέθυσα, έπεσα από το κρεβάτι, κοιμήθηκα στο πάτωμα και την άλλη μέρα πήγα στη δουλειά μες την τρελή χαρά γιατί ήμουν ακόμα ψιλομεθυσμένη!

5. Το πρώτο μου φιλί ήταν με έναν άγνωστο!!! Ήμουν σε ένα χορό του σχολείου και καθώς έφευγα με σταμάτησε ένα παιδί με φίλησε και έφυγε! Τον ξαναείδα μια φορά από μακρυά και έμαθα ότι ήταν ο αδερφός ενός συμμαθητή μου. Δεν μιλήσαμε ποτέ!
Αυτό το φιλί δεν θα το ξεχάσω ποτέ γιατί παρόλα αυτά μου άρεσε!!!!!!!

Και μετά από όλα αυτά πρέπει να γράψω άλλους πέντε να το συνεχίσουν.
Καλά εγώ να γράψω πέντε, αυτοί θα με διαβάσουν για να το συνεχίσουν???????
Και αν τους έχει προτείνει και κάποιος άλλος? Ότι γίνει! Δίνω τους..

Και αφού ρεζιλεύτηκα τώρα μπορώ να κρυφτώ στην τρύπα μου…!Καλή συνέχεια!

Μα πόσο υπερβολική πια?

2007-02-10T20:36:00.000+02:00

Όσον αφορά εμένα όλοι μου λένε πολύ! Πάρα πολύ! Υπερβολικά πολύ! Δεν υπάρχει πιο πολύ! Μιλάμε για υπερβολικά πάαααρα πολύ! Μετά το χάος!
Δεν το καταλαβαίνω (πάντα) αλλά έχουν ντοκουμέντα..

Δεν λέω, έξω βρέχει
Αλλά, έξω βρέχει καταρρακτωδώς, γίνεται χαμός, πανικός, χαλάει ο θεός τον κόσμο, ήρθε η συντέλεια, θα βουλιάξουμε

Δεν λέω, πονάω
Αλλά, πεθαίνω στον πόνο, δεν αντέχω άλλο, σβήνω, χάνομαι, αυτό ήταν πεθαίνω

Δεν λέω, πεινάω
Αλλά, πεθαίνω της πείνας, λιμοκτονώ, τρέμω από την πείνα, δεν με κρατάν τα πόδια μου, ζαλίζομαι, έχασα το χρώμα μου

Δεν λέω διψάω
Αλλά, έχω πάθει αφυδάτωση, δεν αντέχω άλλο!

Δεν λέω ζεσταίνομαι
Αλλά, σβήνω, λιώνω, χάνομαι! (αυτά είναι τα αγαπημένα μου, τα σουξέ μου!)

Δεν λέω είναι δυνατά
Αλλά, είναι πολύ δυνατά, τέρμα, κουφάθηκα, μου έσπασε το τύμπανο!

Δεν λέω, θ’αργήσω
Αλλά πάντα αργώ(αλλά αυτό είναι το πρόβλημά μου με το χρόνο, άλλο κεφάλαιο)

Δεν λέω μ’αρέσει
Αλλά, είναι γαμάτο, τέλειο , σούπερ, δεν υπάρχει καλύτερο, φανταστικό, υπέροχο, ανεπανάληπτο, καταπληκτικό, συναρπαστικό, φοβερό, απίστευτο, άψογο, απίθανο, πανέμορφο!

Δεν λέω δεν μ’αρέσει
Αλλά, είναι απαίσιο, δεν υπάρχει πιο χάλια, αίσχος, τέρας, πανάσχημο, αηδία, σίχαμα, ελεεινό, τρισάθλιο, πανάθλιο

Δεν λέω, χόρτασα
Αλλά, έφαγα σαν ζώον, σαν βόδι, θα σκάσω απ’το πολύ φαΐ, πρήστηκα, έφαγα για μια βδομάδα, ποτέ δεν έχω ξαναφάει τόοοοοοσο πολύ(!)

Δεν λέω, έξω κάνει κρύο
Αλλά, έξω κάνει ψοφόκρυο, είναι πάγος, Σιβηρία, έχει υπερβολικά πολύ κρύο, δεν αντέχεται τόσο κρύο, δεν μπορώ να αναπνεύσω από το πολύ κρύο, θα πάθω κρυοπαγήματα (οκ στην Ελλάδα ζούμε!)

Δεν λέω κουράστηκα
Αλλά, τα’φτυσα! Δεν μπορώ να κουνηθώ, δεν αντέχω άλλο θα σωριαστώ, δεν έχω άλλες δυνάμεις, πεθαίνω σβήνω χάνομαι λιώνω(αυτά πάνε όλα μαζί σαν ποιηματάκι και τα χρησιμοποιώ σε πολλές περιστάσεις)!

Αυτό είναι ένα λίγο υπερβολικό κειμενάκι!
Μερικές φορές είμαι υπερβολική στις αντιδράσεις, στα συναισθήματα, στις πράξεις, στα λόγια, στα πιστεύω μου..
Μερικές φορές και στο φαΐ που μαγειρεύω, το παλεύω να το διορθώσω αυτό γιατί δεν λέει να τρώω συνέχεια φαγητά λύσσα ή τίγκα στο λάδι!
Γενικά μάλλον πρέπει να το διορθώσω αυτό γιατί αρχίζω και παρατηρώ περίεργες αντιδράσεις όταν πχ σε διακοπές παραγγέλνω επί μια εβδομάδα, κάθε μέρα το ίδιο φαγητό! Ή όταν μ’αρέσει ένα τραγούδι το ακούω κάθε μέρα όλη μέρα!

But that's just me...

Την διχοτομείς την αμοιβάδα???

2007-02-04T20:02:00.000+02:00

Έχω τον αμοιβαδομαγνήτη.

Αν τον ψάχνει κανείς να σταματήσει γιατί είναι γεγονός πια, τον έχω εγώ. Το θέμα είναι ότι δεν μπορώ να τον δώσω γιατί δεν θέλει. Δεν φεύγει από ‘μένα. Είναι κάτι σαν ιός που δεν κολλάει και δεν φεύγει ποτέ από πάνω μου.
Κατά καιρούς με επισκέπτονται πολλές αμοιβάδες αλλά είναι απλά περαστικές γι’αυτό και δεν υπάρχουν πια στη μνήμη μου γιατί δεν έχω και μεγάλο σκληρό εξ’ου και το μειονέκτημα της κακής μνήμης.
Τώρα τελευταία όμως έχουν εισβάλλει στη ζωή μου τρεις τέσσερις με απανωτά χτυπήματα οπότε και έχω αρχίσει να αναρωτιέμαι μήπως αμοιβαδοποιούμαι???
Γιατί να τις προσελκύω με τέτοια συχνότητα?
Νομίζω πως είναι καιρός να τις κατατάξω(όχι στο στρατό αν και θα μου χρειαζόταν ένα διάλειμμα)σε κατηγορίες.

Αμοιβάδα Νο 1 «Η κολίγκεους»

Είναι καλή, ήρεμη, εκνευριστικά ήρεμη, συνήθως ατενίζει το απέραντο κενό, ψιλοαδιάφορη, συμπονετική, προβλέψιμη, αλλά και απρόβλεπτη γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι πραγματικά σκέφτεται(μεταφορικά πάντα!)και παίρνει μέρος σε διαλόγους του στυλ..

Μη Αμοιβάδα(ακόμα)-που έχεις βάλει τα γραμμάτια είσπραξης?
Αμοιβάδα(ακόμα) Κολίγκεους -τι είναι αυτό?
Μ.Α.- αυτά που συμπληρώνεις τις εισπράξεις(!)
Α.Κ.- α! τα πράσινα χαρτάκια λες?
Μ.Α.-………

Μ.Α.- πάρε αυτό το χαρτάκι. Σου έχω σημειώσει τις αιτήσεις που χρειάζεται να φωτοτυπήσεις.
Α.Κ.-…….
Μετά από 5 λεπτά..
Μ.Α.- εγώ φεύγω, μην ξεχάσεις τις αιτήσεις.
Α.Κ.- ποιες αιτήσεις??
Μ.Α.- το χαρτάκι που σου έδωσα πριν με τις αιτήσεις…
Α.Κ.- α! Αυτό? το πέταξα!
Μ.Α.- …….

Μ.Α.- Τις επιταγές τις στέλνουμε στις 15 μέρες. Σωστά?
Α.Κ.- Ναι. Αυτές πότε ήρθανε?
Μ.Α.- στις 31, οπότε θα τις στείλω στις 14 γιατί μετράμε και την ημέρα παραλαβής.
Α.Κ.- Κάτσε να σιγουρευτώ μην βιάζεσαι(!)
Μ.Α.- μα τι κάνεις?
Α.Κ.- (με το ημερολόγιο στο χέρι μετρώντας μια μια τις μέρες) σσσς, θα με μπερδέψεις!

Μ.Α.- ετοίμασε τα λεφτά να πας τράπεζα.
Μετά απο 10λεπτο μέτρημα(5 φορές) πάει.
Γυρίζει
Και λέει
Α.Κ.- Αχ ξέχασα να πάρω όλα τα λεφτά! Ήταν κάτω κάτω!
Μ.Α.- (@#%*&@#$##@#$)- από μέσα μου!
Α.Κ.- Ε καλά τα πάω αύριο μην τρελαίνεσαι!

Αμοιβάδα Νο 2 «Η νέρβιους»

Είναι σπαστικιά, απαιτητική, κάνει την πολύξερη(!!!), ειρωνεύεται, θέλει να έχει την τελευταία κουβέντα, αλλά είναι και τίμια, που και που λέέι και έναν καλό λόγο(όπου που,29/2), και παραδόξως καλή στη δουλειά της(κανένας δεν κατάλαβε ποτέ το πώς…)και παίρνει μέρος σε διαλόγους του στυλ…

Α.Ν.- Που είναι η Βοιωτία?
Μ.Α.- δίπλα στη αττική
Α.Ν.- ναι αλλά προς τα πού? η αττική είναι τεράστια!
Μ.Α.- ξέρεις που είναι η Θήβα?
Α.Ν.- ναι! δηλαδή είναι δίπλα???
Μ.Α.-……….
Α.Ν.- Γιατί δεν μου απαντάς? Ούτε εσύ ξέρεις εεεεε???
Μ.Α.- @##$#$%^%@$#!!!!!!!

Α.Ν.- θέλω να στείλω αυτή τη σελίδα με φαξ, τι να γράψω στο συνοδευτικό?
Μ.Α.- προς τον τάδε!(@#$$#@*)
Α.Ν.- ναι αλλά τι ακριβώς? προς Κου, Κος????????? Γιατί γελάς?? Γιατί δεν μου λες???? Σταμάτα να γελάς!!!!!!! Θα φύγω!!!!!
Μ.Α.- αμήν και πότε!

Αμοιβάδα Νο 3 «Η κλασμέτιους»

Είναι συμπαθητική, ευγενική, λιγομίλητη, αόριστη, απροσδιόριστη, ακαλαίσθητη, άοσμη, μυστικοπαθείς(ποτέ δεν σου δείχνει αν κατάλαβε!) και μάλλον (θέλω να πιστεύω) με κακή ακοή. Παίρνει μέρος σε συζητήσεις του στυλ..

Μ.Α.1- Να διαβάσετε τις σελίδες από μπλα έως μπλα
Α.Κλ.- δηλαδή ποιες είπε να διαβάσουμε?
Μ.Α.- από μπλα έως μπλα
Α.Κλ.- α!
Μ.Α. (μα τι διαφορετικό είπα????)

Μ.Α.1- για την Δευτέρα θα έχετε την μπλα άσκηση.
Α.Κλ.- δηλαδή ποια άσκηση είπε?
Μ.Α.- την μπλα.
Α.Κλ.- α!
Μ.Α. (με δουλεύει?)

Μ.Α.1- για πες μας εσύ Α.Κλ. τι πιστεύεις γι’αυτό?
Α.Κλ.- για ποιο λέει?
Μ.Α.- γι’αυτό.
Α.Κλ.- που είναι δεν το βρίσκω!
Μ.Α.1- δεν χρειάζεται στο λέω εγώ, αυτό.
Α.Κλ.- α, δεν ξέρω!για ποιο λέει???
Μ.Α.- γι’αυτό!!!!!!!!!!
Α.Κλ.- δεν κατάλαβα!
Μ.Α.(δεν με δουλεύει!)

Και last but not least η

Αμοιβάδα Νο 4 «Η φελόουτιους»

Είναι νορμάλ εκ πρώτης όψεως και δεν υποψιάζεσαι τι κρύβει, είναι συμπαθητική, αστεία που και που(όπου που κάθε 31), χαμογελαστή, ευχάριστη, ευάερη, ευήλια κλπ κλπ αλλά παίρνει μέρος σε συζητήσεις του στυλ….

Μ.Α.- που ήσουν?
Α.Φ.- ποιος?
Μ.Α.-…….

Χτυπάει τηλέφωνο
Μ.Α.- ποιος ήταν?
Α.Φ.- που?
Μ.Α.-……

Μ.Α.- θα βγούμε τελικά?
Α.Φ.- πότε?
Μ.Α.- σήμερα!
Α.Φ.- πότε?
Μ.Α.- το βράδυ!!!!
Α.Φ.- ποιοι???
Μ.Α.- εμείς!!!!!!!!!!!!!!
Α.Φ.- σήμερα??
Μ.Α.- ΝΑΙ!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Α.Φ.- το βράδυ??
Μ.Α.- ΝΑΙ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Α.Φ.- δεν ξέρω(!!!!)
Μ.Α.- και ποιόν να ρωτήσω?????????????????
Α.Φ.- για ποιο πράγμα?
Μ.Α.- γκρμφ@#$#$%%^&*^#$%@$@γκκρρρρρρρ!!!!!!!!!!!!
Α.Φ.- μα γιατί εκνευρίζεσαι?

Μέχρι τώρα τα είδη που έχω συναντήσει είναι αυτά. Ελπίζω να μην χρειαστεί να εντρυφήσω και σε πολλά άλλα.
Επίσης με μια μικρή έρευνα που έκανα οι αμοιβάδες έχουν πόδια, βλεφαρίδες και μαστίγια! Οποιαδήποτε ομοιότητα με κάποιους ανθρώπους είναι απόλυτα αληθινή!
Άντε να δω αυτή η εβδομάδα τι μου επιφυλάσσει!

υ.γ.έκανε εκατό χρόνια να μου ανεβάσει τις φωτογραφίες!Μήπως αμοιβαδοποιήθηκε???

Τι ώρα έρχεται το τέλος?

2007-01-30T22:27:00.000+02:00

Όχι του κόσμου..

Το τέλος γενικά,σαν έννοια.Το τέλος μιας σχέσης, το τέλος μια σχολής, μιας δουλειάς, μιας περιόδου καλής ή κακής ή και αδιάφορης.Αλλά και το τέλος ενός τραγουδιού,του μελανιού,του χαρτιού,του κεφιού,του φαγητού,της βραδιάς,της εργασίας,του νερού,του κραγιόν,των διακοπών,του χυμού,της βενζίνης,των μονάδων,του βιβλίου,των χρημάτων,της διαδρομής.....

Δηλαδή το τέλος γενικότερα.Στα πάντα.Σε όλα υπάρχει ένα τέλος και το μόνο που σκέφτομαι είναι αυτό.Το τέλος.

Τι ωραία λέξη..

Δεν με τρομάζει.Μ'αρέσει.

Δεν νομίζω οτι είναι τυχαίο πως το αγαπημένο μου τραγούδι(απο την πρώτη στιγμή που το άκουσα)ονομάζεται "Πρίν το τέλος"!Κάτι μου λέει αυτό το τραγούδι.

Πάντα νοιώθω μια αναμονή μέσα μου για κάτι.Οτι κάτι θα τελειώσει και θα ξεκινήσει κάτι καινούριο και περιμένοντας το καινούριο περιμένω το τέλος.Γι'αυτό μ'αρέσει το τέλος.Γιατί σημαίνει το ξεκίνημα κάτι καινούριου,νέου,ωραίου,άγνωστου..

Κάθε φορά που ξεκινάω να διαβάζω ένα βιβλίο διαβάζω την τελευταία σελίδα.Πάντα.

Δεν καταλαβαίνω βέβαια κάτι για το τέλος του βιβλίου αφού άλλωστε μέχρι να το διαβάσω όλο το έχω ήδη ξεχάσει, απλά μ'αρέσουν οι τελευταίες λέξεις ενός βιβλίου.Ότι και αν είναι αυτό.

Όταν βλέπω μια ταινία λατρεύω να διαβάζω τους τίτλους τέλους,όλους μέχρι το τέλος!

Βέβαια και κάποιες φορές δεν είναι ωραίο όταν έρχεται αλλά πάντα θα έρχεται και για κάποιο λόγο απο πολύ μικρή το έχω κάνει φίλο μου.

Πολλές φορές με έχει πονέσει κάποιο τέλος(κυρίως της ζωής)αλλά πάντα σκέφτομαι πως μετά ξεκινάει κάτι..

Δεν μπορεί να ξεκινήσει κάτι αν δεν έχει πρώτα τελειώσει κάτι άλλο..

"Μια φορά μου 'χες πει δεν μπορεί θα το νιώσανε κι άλλοι,πριν το τέλος πως μοιάζει η σιωπή σαν αγάπη μεγάλη"

Τέλος.

Μουσικόνεται?

2007-01-27T14:04:00.000+02:00

...η Αθήνα?

Οι περισσότεροι κυκλοφορούν σαν υπνωτισμένοι, με το κεφάλι κάτω και περπατάνε σε στυλ και νοοτροπία βάδην(γρήγορα και σκουντάω προσπερνώντας όποιον βρεθεί μπροστά μου).Όλοι τρέχουν να προλάβουν κάτι με μια έκφραση τσαντίλας στη μούρη σαν να τους φταίνε όλοι και όλα.

Πριν απο καιρό και εγώ το ίδιο έκανα και τα νεύρα μου είχαν χτυπήσει κόκκινο!Τσαντιζόμουν στο δρόμο με το παραμικρό και επειδή μετακινούμαι με μέσα μαζικής μεταφοράς και μαζικής ταλαιπωρίας, το να μην τα πάρεις στο κρανίο έστω μια μόνο φορά τη μέρα είναι σχεδόν ακατόρθωτο!

Εκνευριζόμουν αφάνταστα με τη χοντρή κυρία που με στρίμωχνε στο τζάμι της πόρτας του λεωφορείου και τίναζε κι'όλας τα μαλλιά της πάνω μου,με την ξυνή που στηριζόταν πάνω στο ακυρωτικό μηχάνημα και δεν έκανε στην άκρη να βάλω το εισητήριο, με τον βλάκα που κολλούσε πάνω μου δήθεν και καλά τον σπρώχνουνε,με τα όρνια που στρογγυλοκάθονται μπροστά στην πόρτα και δεν κάνουν στην άκρη για να βγείς/μπείς,με την κουρασμένη και καλά(ναι μόνο εσύ είσαι)που δεν σου κάνει χώρο για να καθίσεις/σηκωθείς απο το εσωτερικό κάθισμα και με πολλούς άλλους...

Όλα αυτά μέχρι που πήρα κινητό με ράδιο και ακόμα καλύτερα μετά με το mp3.
Με το που πατάω το πόδι μου στο δρόμο πατάω το play και αμέσως αλλάζει ο κόσμος.

Ακούω τη Δέσποινα Ολυμπίου να μου λέει βάλε μουσική και της λέω μόλις το έκανα και φεύγω χορεύοντας.

Μπαίνω στο λεωφορείο και ο Νταλάρας με βάζει στο καράβι του Καββαδία και μου τραγουδάει για το Καραντί που θα μας μπατάρει και κρατιέμαι πιο σφιχτά απο την κουπαστή του λεωφορείου γιατί πήρε μια απότομη στροφή, αλλά εμένα δεν με νοιάζει γιατί τώρα φτιάχνω το δικό μου παραμύθι με τον Τσακνή και ξαναβρίσκω το ξεχασμένο μονοπάτι μου.
Απο το παράθυρο βλέπω κάποιον στο δρόμο να τρώει σάντουιτς ή κουλούρι...μπα μάλλον παίζει τη βραχνή φυσαρμόνικα των Κατσιμιχαίων.Ναι έτσι είναι.Ακούω τώρα και τη μελωδία της.

Κοιτάζω σε ποιό δρόμο είμαι να βρώ τη στάση μου αλλά μπερδεύομαι,δεν είναι όπως τον θυμόμουν γιατί μοιάζει να είμαι στην Οδό Αριστοτέλους της Χαρούλας με τους μικρότερους να παίζουν κλέφτες και αστυνόμους με αρχηγό την Αργυρώ.

Σε κάθε στάση κάποιοι μένουν,κάποιοι φεύγουν και οι μοίρες με απονιά πάντα τους δέρνουν όπως μου εκμυστηρεύεται ο Πουλόπουλος αλλά εγώ θέλω πάντα Κάτι να γυαλίζει και ας θυμίζει την ήρεμη φωνή του Καζούλη.

Κατεβαίνω στο μετρό και εκεί που πάω να βγάλω εισητήριο βλέπω στο σταντ δίπλα μου παιδιά να με κοιτάνε και ακούω πως Απόψε κάποιος θα χαθεί όπως το φαντάστηκε ο Πλέσσας αλλά είμαι σίγουρη πως ο Άγγελος της Πρωτοψαλτη θα είναι μαζί τους και θα τα προσέχει και ο Καλδάρας θα τους εύχεται Καλή τύχη,όπου και αν πάνε.

Κατεβαίνω τις σκάλες με τα τραγούδια που με πήραν απ'το χέρι,κάτι στιχάκια του Τσακνή που ψάχνει και αυτός τη Στιγμούλα του και φτάνοντας στην αποβάθρα Ρίχνω κόκκινο στη νύχτα και λάδι στη φωτιά γιατί απο όσα έχω ζήσει ζητάω πιο πολλά όπως και ο Μαχαιρίτσας.

Ο Πασχαλίδης μου διηγείται πως έφυγε απο την Αθήνα ψάχνοντας κάτι να βρεί με την γραμμή Ηράκλειο Καλαμάτα και τελικά κατάλαβε πως δεν θα χορταριάσει ποτέ.Η δική μου γραμμή έφτασε και οι ράγες σφυρίζουν όπως οι Αδέσποτες μέρες που στρίμωξαν σε ατέλειωτο κρυφτό το Θηβαίο.

Και εκεί που κάνω για πολλοστή φορά την ίδια διαδρομή οι Κατσιμιχαίοι μου λένε με σιγουριά πως τίποτα δεν έχει αλλάξει και τίποτα δεν είναι όπως παλιά,λένε για ένα Πουλί που γελάει γιατί είναι η ζωή μια τρέλα και γελάω και εγώ.

Μια κυρία απέναντι πίνει νερό και η Ασλανίδου την ρωτάει Τι της έκανε και πίνει και θέλει να πάρει απο τα θολά της μάτια τη μαύρη συννεφιά.Μια κοριτσοπαρέα μιλάει δυνατά και μετά γελάνε όλες μαζί και τις άκουσε ο Πουλόπουλος και μου έιπε πως τη μία που Γέλαγε τη λένε Μαρία και αναρρωτιέμαι που το κατάλαβε!

Φτάνω στο σταθμό μου και βγαίνω έξω στον ήλιο, ανεβαίνω στο Παποράκι του Μπουρνόβα και ρωτάω τη Χαρούλα απο τον Κεραμεικο πόσα θέλει για να με πάει στη δουλειά μου.Αυτή όμως μου λέει πως δεν θέλει τίποτα αρκεί να την αφήσω να μου πει για τους Φίλους της που δεν τους παιδεύει αλλά τους λέει τα μυστικά της.

Στον δρόμο περνάω απο την παλιά γειτονιά του Λοίζου και βλέπω τον φίλο του να παίζει με το Ακορντεόν του αλλά έχει πολύ κόσμο και δεν μπορώ να περάσω οπότε πάω πίσω απο κάποιον που μου ανοίγει το δρόμο και σκέφτομαι Σ'ακολουθώ μη μ'αφήνεις μόνη θα χαθώ κλείνω τα μάτια και σ'ακολουθώ..

Φτάνω στη δουλειά και ο Ζιόγαλας μου φωνάζει να Μην ξανάρθω γιατί δεν το αντέχει και εγώ υπογράφω στους πελάτες σαν σταρ του σινεμά!

Ευτυχώς μόλις φτάσω και βγάλω τα ακουστικά ανοίγω το ράδιο και έτσι το ταξίδι συνεχίζεται.

Το βράδυ που γυρίζω σπίτι ο Πουλόπουλος μου λέει Πάμε για ύπνο Κατερίνα με νανουρίζει με τη φωνή του και εγώ βλέπω ωραία όνειρα.

Πλέον δεν μπορώ να διανοηθώ να βρίσκομαι έξω στο δρόμο και να μην ακούω μουσική.Απο τότε όταν στο λεωφορείο με σπρώχνουν ή με πατάνε τους χαμογελάω,όταν τσακώνονται μεταξύ τους δεν τους ακούω και δεν με νοιάζει και τόσο πολύ αν αργήσω.Πολλές φορές περπατάω στο ρυθμό του τραγουδιού που ακούω ή όταν κάθομαι χτυπάω το πόδι ρυθμικά.Κάποιες άλλες φορές σιγοψιθυρίζω τους στίχους και όταν το λεωφορείο τραντάζεται βρίσκω ευκαιρία να λικνιστώ ανάλογα με τη μουσική!

Δεν θα ήταν τέλειο να υπάρχουν μεγάφωνα σε όλη την Αθήνα και να ακούγονται όλη μέρα τραγούδια?Ή σε κάθε πλατεία να παίζουν μουσική διάφορα συγκοτήματα!

Πιστεύω πως θα είχαμε λιγότερα νεύρα και η μέρα θα κυλούσε πιο όμορφα.

υγ1.Τα τραγούδια που έχω στο mp3 δεν έχουν καμία λογική στη σειρά που βρίσκονται και καμία σχέση μεταξύ τους!(μερικά απο αυτά)

υγ2.Ελπίζω όσοι με έχουν δεί να κυκλοφορώ στο δρόμο να μην με έχουν περάσει για τρελή!

Πάω (μ)προς τα πίσω?

2007-01-23T09:43:00.000+02:00

Αυτές τις μέρες όλα γίναν πολύ γρήγορα και ακόμα δεν έχω συνηθίσει την νέα πραγματικότητα.
Έκλεισα ένα κεφάλαιο της ζωής μου και νομίζοντας πως θα ανοίξω ένα καινούριο τελικά ήρθε και έσκασε μπροστά μου ένα παλιό που το είχα κλείσει με μεγάλη ευχαρίστηση και ανάκτηση της ψυχικής μου ηρεμίας!
Τελικά απ'οτι φάνηκε δεν είχε κλείσει οριστικά...

Πριν δυόμισι χρόνια είχα παραιτηθεί απο μια δουλειά που με άγχωνε υπερβολικά , με πίεζαν μέχρι να λυγίσω και όσο εγώ έδινα τόσο αυτή ζητούσε κι'άλλο.Δεν άντεξα και μετά απο τρία χρόνια που με μονοπωλούσαν, τους είπα οτι θέλω να κάνω κάτι άλλο στη ζωή μου και αποχώρησα.Θυμάμαι ακόμα το συναίσθημα όταν έκλεισα την πόρτα του γραφείου πίσω μου.Ένα αίσθημα ελευθερίας τόσο έντονο που νόμιζα οτι όποιος περνούσε δίπλα μου θα μπορούσε να το νιώσει.Εκείνη τη μέρα ξαναβρήκα τον εαυτό μου.

Πάντα γύριζα για να τους δω και να πούμε τα νέα μας, αλλά μόνο γι'αυτό.Μέχρι χθές.Πήγα πάλι να τους δω νομίζοντας πως θα τα πούμε λιγάκι και θα φύγω όπως πάντα..

Αλλά δεν έφυγα και όχι μόνο δεν έφυγα αλλά θα πρέπει να πηγαίνω να τους βλέπω(!)κάθε μέρα.Δεν είχα και πολλές επιλογές αφού οι στατιστικές είναι εναντίον μου.Άλλωστε και εγώ τότε αυτή τη δουλειά την είχα βρεί μέσω γνωστού.

Το μόνο που είναι διαφορετικό ίσως, είναι η προοπτική για κάτι καλύτερο μέσα στον επόμενο χρόνο το οποίο μπορώ να το πετύχω μόνο μέσω της συγκεκριμένης δουλειάς και αυτό είναι το μόνο που με έπεισε να κάνω το πισωγύρισμα.

Είναι μεγάλο το αντίτιμο όμως και δεν ξέρω αν θα μπορέσω να πληρώσω μέχρι το τέλος.Είναι πολύ απαιτητική δουλειά που σε καθηλώνει και δεν σου αφήνει περιθώρια για τίποτα άλλο.

Πως τα κατάφερα να πάω μπροστά προχωρόντας προς τα πίσω δεν έχω καταλάβει ακόμη...

Χρήζω ψυχιάτρου?

2007-01-19T18:12:00.000+02:00

Απο μειλ....

Αυτά είναι αυτοκόλλητα στο Ιαπωνικό Μετρό για την προτεραιότητα στα καθίσματα από τα αριστερά προς τα δεξιά:

Άτομο με χτυπημένο χέρι
Άτομο που κρατάει παιδί
Έγκυος γυναίκα
Άτομο με χτυπημένο πόδι

Κατά την Ιαπωνική λογική όποιος σκέφτηκε οτιδήποτε άλλο πρέπει να επισκεφτεί ψυχίατρο!!!!

Ποιός είναι ο λογικός οεέοοοοο???

Την ψάχνεις, στην βρίσκουν?

2007-01-18T00:09:00.000+02:00

ΤΑ ΝΕΑ , 16/01/2007 , Σελ.: N15Κωδικός άρθρου: A18740N151ID: 553439

Ψάξε ψάξε, δεν θα τη βρείς!!

Που πάει ο (παλιός) χρόνος?

2007-01-15T21:40:00.000+02:00

…και που οι συνήθειές του?

Είναι φυσικό όταν τα χρόνια περνούν και φεύγουν να αφήνουν πίσω τους νέες συνήθειες και δεδομένα.

Παλιότερα θα μας φαίνονταν πρωτόγνωρα και ξένα αλλά με τα χρόνια όλα αυτά μας φαίνονται λογικά και αυτονόητα(εκτός από τους μεγαλύτερους ίσως).

Μερικά από αυτά που έχουν αλλάξει…

-Όταν ακούμε κάποια συγκεκριμένη μελωδία ή μουσικό κομμάτι τρέχουμε να σηκώσουμε το κινητό(!)

-Όταν βγαίνουμε από το σπίτι εκτός από το να σιγουρευτούμε ότι πήραμε τα κλειδιά τσεκάρουμε επίσης αν έχουμε πάρει…το κινητό(το δεύτερο κινητό),το MP3, το Ipod, ακουστικά, το Laptop,το Palmtop, το flash disk, το Bluetooth usb και handsfree κ.α.

-Πολλές φορές όταν κυκλοφορούμε στο δρόμο πνιγόμαστε στα…καλώδια.

-Δεν έχουμε κασσέτες και το κασσετόφωνο(αν υπάρχει πια) είναι στο πατάρι.

-Χρησιμοποιούμε όλο και λιγότερο το στυλό, πολλοί έχουν χρόνια να αγοράσουν μολύβι.

-Για να βράσουμε νερό ανάβουμε το βραστήρα ή βάζουμε την κούπα στο φούρνο μικροκυμάτων(το γκαζάκι το χρησιμοποιούμε μόνο για πυροδότηση!)

-Όσο η οθόνη που βλέπουμε ταινίες μεγαλώνει τόσο το dvd player μικραίνει.

-Όσο τα γυαλιά μυωπίας μικραίνουν, τα γυαλιά ηλίου τείνουν να καλύψουν όλο το πρόσωπο!

-Μπορούμε να αλλάξουμε τα κανάλια της τηλεόρασης με το ρολόι μας.

-Μιλάμε στο τηλέφωνο από τον υπολογιστή.

-Πολλοί από εμάς δεν έχουν χρησιμοποιήσει ποτέ γραμματόσημο(όχι για συλλογή) και ούτε πρόκειται.

-Τη σοκολάτα τη βάζουμε στο σώμα μας, τα φύκια στο στόμα μας, τη μπύρα στα μαλλιά μας και τη σιλικόνη…παντού!

…και τα καλύτερα έρχονται!

υ.γ. ο υπολογιστής μου είναι βαριά άρρωστος....

Γιατί με κοιτάς?

2007-01-12T15:29:00.000+02:00

Γιατί έχει μια παράξενη μέρα σήμερα.

Γιατί δεν ξέρω πως να σε προστατέψω.

Γιατί στεναχωριέσαι.

Γιατί έχεις χάσει το δρόμο σου.

Γιατί όλοι φεύγουν.

Γιατί το υλικό σου δεν είναι σαν των άλλων.

Γιατί μόνο εγώ μπορώ...

Μαμά μεγάλωσα?

2007-01-10T17:07:00.000+02:00

Είναι κάτι παιδιά που δεν γίνονται άντρες.

Είναι κάτι παιδιά που μένουν πάντα παιδιά, όχι στην ψυχή κάτι που θα ήταν πολύ όμορφο, αλλά στο μυαλό.
Τα παιδιά αυτά δεν τα αφήνει η μαμά τους να γίνουν άντρες. Είναι ερωτευμένες με τα αγόρια τους και γαντζώνονται πάνω τους όπως θα έκαναν και πάνω σ’έναν βράχο για να μην πέσουν στο γκρεμό. Τα θέλουν τόσο πολύ, κατάδικά τους, που από μικρά τα μεγαλώνουν με τέτοιο τρόπο ώστε να τους κάνουν σαφές πως καμία άλλη γυναίκα δεν μπορεί να τους αγαπήσει και να τους φροντίσει όσο αυτές.

Εδώ γεννιέται και ένα ερώτημα στο μυαλό μου, γιατί θα πρέπει η εκάστοτε γυναίκα να φροντίσει τον κανακάρη κάποιας μάνας? Εμείς τα κοριτσάκια μανάδες που μας φροντίζουνε δεν έχουμε? Γιατί θα πρέπει να κανακεύω ένα μωρό που δεν το έχω γεννήσει? Εγώ δεν χρειάζομαι αγάπη, φροντίδα και κανάκεμα? Γιατί λοιπόν να μην φροντίζει ο ένας τον άλλο?

Πολλές από τις γυναίκες αυτές είναι είτε στερημένες από συζυγική αγάπη είτε στερημένες από την παρουσία του άντρα τους, έτσι έχοντας την ανάγκη να νιώσουν την ασφάλεια που δεν τους έδωσε, την αναζητούν μέσα από το παιδί τους, το αγόρι τους.
Αυτές οι γυναίκες πάντα διεκδικούν την αγάπη του γιου τους και πολλές φορές ο εγωισμός τους φτάνει στο σημείο να εμποδίζουν κάθε σχέση με άλλη γυναίκα.
Οι άντρες αυτοί ζουν πάντα με τη μαμά τους.

Ο Π. είναι ένα παιδί, γιατί η μαμά του λέει πως είναι παιδί και θα παραμείνει για πάντα παρόλο που διανύει την τρίτη δεκαετία της ζωής του.
Ο Π. κάνει σχέσεις με γυναίκες και όνειρα για οικογένεια μα πάντα μαζί με τη μαμά του. Πάντα πάει για ψώνια με τη μαμά του και παίρνει μόνο ότι της αρέσει. Η μαμά του πάντα φροντίζει να του έχει έτοιμο το γαλατάκι του το πρωί και ενημερώνει και την εκάστοτε φίλη του πως το πίνει και τι του αρέσει να τρώει σε περίπτωση που δεν είναι εκείνη εκεί να τον φροντίσει. Ο Π. λέει τα πάντα στη μαμά του, από το τι έφαγε που πήγε και τι έκανε μέχρι τα προσωπικά των φίλων του και συζητάνε με τις ώρες.
Πολλές φορές δεν βγαίνει για να της κάνει παρέα και νιώθει πολύ ωραία όταν τη βγάζει έξω(τη μαμά του..). Τρελαίνεται να της αγοράζει μικροδωράκια και λουλούδια χωρίς κάποιο συγκεκριμένο λόγο. Απαιτεί να έχει καλές σχέσεις με τη μαμά του η φίλη του γιατί αν δεν έχει παύει να την αγαπά και ψάχνει την επόμενη. Επιδιώκει να περνούν πολλές ώρες οι τρεις τους και να κάνουν διάφορα όλοι μαζί όπως εκδρομές, διακοπές, βόλτες κλπ. Η μαμά του σε όλους μόνο γι’αυτόν μιλάει, τον παινεύει και πάντα υπερβάλλει. Ποτέ δεν παραδέχεται πως το παιδί της φταίει σε κάτι ή πως έκανε κάποιο λάθος. Αν όμως το παραδεχτεί συμπληρώνει πως δεν φταίει, πάντα κάποιος άλλος φταίει που το παιδί της έκανε λάθος, πράγμα σπάνιο.
Όταν τη στεναχωρεί της ζητάει συγγνώμη με λουλούδια και γλυκά, την παίρνει αγκαλιά και κλαίνε μαζί…

Ο Δ. είναι 55 χρονών και η μαμά του γύρω στα 83. Ζουν μαζί οι δυο τους.
Ο Δ. έλειψε 8 χρόνια για σπουδές στο εξωτερικό, έζησε μόνος του, έκανε κάποιες αποτυχημένες σχέσεις και γύρισε στο πατρικό του από όπου δεν ξαναέφυγε ποτέ.
Στις προσπάθειες μερικών φίλων του να του γνωρίσουν κάποια κοπέλα, πολύ καλή για τα δεδομένα του, η μαμά του αντέδρασε με τη δικαιολογία ότι δεν του κάνει. Δεν έχει δουλέψει ποτέ στη ζωή του, γιατί είναι παιδί σύμφωνα με τη μαμά του, αλλά και γιατί δεν χρειάστηκε.
Τη βγάζει βόλτα, την πάει στην εκκλησία, στις φίλες της, της κάνει παρέα, την πάει στο γιατρό και της κάνει τα καθημερινά ψώνια.
Και όχι μόνο… όταν έσπασε το χέρι της και δεν μπορούσε να κάνει πολλές κινήσεις με το αριστερό γιατί είναι μεγάλη πια, τον φώναζε κάθε φορά που πήγαινε στην τουαλέτα να της κατεβάσει(και μετά να της ανεβάσει) το εσώρουχό της…

Ο Μ. είναι 52 χρονών και δεν παντρεύτηκε ποτέ γιατί δεν βρήκε καμία άξια γυναίκα. Έμενε με τη μαμά του μέχρι που εκείνη έφυγε από τη ζωή και τώρα ζει μόνος του στο σπίτι της μαμάς του.
Όταν εκείνη αρρώστησε πολύ βαριά προσέλαβε μια κοπέλα να την προσέχει όσο εκείνος ήταν στη δουλειά. Όταν όμως γύριζε σπίτι δεν άφηνε την κοπέλα να την αλλάζει όταν λερωνόταν γιατί έλεγε ότι δεν το κάνει καλά και την άλλαζε μόνος του…

Ο Ν. είναι 49 χρονών και ζει με τη μαμά του. Είναι άρρωστη όμως και χρειάζεται βοήθεια γιατί έχει ένα είδος παράλυσης. Ο Ν. δεν δουλεύει και φροντίζει τη μαμά του. Αρνείται να προσλάβει μια "ξένη" για να βοηθάει τη μαμά του και επιμένει να την κάνει ο ίδιος μπάνιο…

Γιατί??

2007-01-09T00:40:00.000+02:00

Γιατί το σώματα των κολοριφέρ δεν έχουν χέρια,πόδια και κεφάλι?

Γιατί?

Η αγαπημένες μου ερωτήσεις ξεκινούν μ'αυτή τη λέξη!Δεν το κάνω επίτηδες αλλά μπορώ να ρωτάω με τις ώρες αν ξέρω τον δύσμοιρο που απευθύνεται η ερώτηση(μην τρομάξω και ξένο κόσμο!)και ξέρω οτι τις αντέχει βέβαια.

Μπορώ άνετα να συναγωνιστώ με ένα τρίχρονο παιδάκι.

Ίσως μου έχει μείνει απωθημένο απο μικρή αν δεν μου απαντούσαν...και τώρα πληρώνουν τα σπασμένα αθώοι άνθρωποι.

Το καλύτερό μου πάντως είναι να ρωτάω, γιατί, τα μικρά παιδάκια που πέφτουν στα χέρια μου!Καλά δεν έχουν πέσει και πολλά,ένα δύο(για να πέσεις στα χέρια κάποιου πρέπει να είσαι ψηλότερος απ'αυτόν?).Βέβαια η απάντηση που πήρα με έστειλε κανονικά..

Πρίν χρόνια..

Κοριτσάκι(που το κρατούσε η κολλητή μου)γύρω στα πέντε.

Μετά απο πολλές ερωτήσεις εκατέροθεν(ομολογώ πως με νίκησε!)παίρνει σοβαρό ύφος και μου λέει στο άσχετο"εσύ δεν θα παντρευτείς με τον Α."!(Εγώ εντωμεταξύ είχα σχέση μ'αυτόν 4 χρόνια και δεν μας περνούσε απ'το μυαλό να χωρίσουμε-ούτε να παντευτούμε εννοείτε..)

"Γιατί?"

"Γιατί δεν ταιριάζετε"

Μετά απο μισό χρόνο χωρίσαμε!

Τελικά έχουν δίκαιο,απο μικρό και απο τρελό μαθαίνεις την αλήθεια.

Νομίζω πως τον επόμενο θα τον πάω να της τον γνωρίσω για να ξέρω τι μου γίνεται..

Πότε?

2007-01-07T23:59:00.000+02:00

Θέλω πολλά απ'τη ζωή μου το συγκεκριμένο διάστημα αλλά το χειρότερο είναι οτι τα θέλω τώρα σαν κακομαθημένο παιδάκι!

Όχι άδικα πιστεύω..

Αυτό που θέλω τώρα είναι να πάω διακοπές(τώρα όμως!)και μόλις γυρίσω να έχουν λυθεί αυτόματα όλα μου τα προβλήματα!

Αχ και νά'μουν σ'αυτό το σκαφάκι(τώρα)..

Επίσης θέλω ένα τζίνι να μου εκπληρώσει επτά επιθυμίες..

Επίσης θέλω αν γίνεται να μην αρρωστήσω.Αν γίνεται η γριπούλα να με προσπεράσει,ήδη έχω πονοκέφαλο και κρυώνω συνέχεια..

Αυτά θέλω.

Θα τα καταφέρω ή θα τα μεταφέρω?

2007-01-03T19:16:00.000+02:00

Συνήθως δεν μπαίνω στον κόπο να βάζω στόχους για το νέο έτος γιατί ποτέ δεν τους θυμάμαι!Ίσως είναι και μια άμυνα για να μην αγχώνομαι οτι πρέπει να πετύχω κάτι ή είναι το γεγονός οτι γενικά είμαι άνθρωπος του τώρα.

Φέτος λέω να κάνω μια αλλαγή, δεν έχω την δικαιολογία οτι θα τους ξεχάσω αφού θα είναι γραμμένοι εδώ(κυριολεκτικά!)

Ας ξεκινήσω απο τους εφικτούς..

Να καταφέρω να κάνω επιτέλους εκείνο το ταξίδι που θέλω όσο τίποτα άλλο!
Να περάσω όσο καλύτερα μπορώ!Να μου μείνει αξέχαστο!
Να απαλλαγώ απο περιττούς που δεν μου προσφέρουν τίποτα και να κρατήσω μόνο αυτούς που πραγματικά αξίζουν.(και άργησα)
Να πετύχω σε όλες τις εξετάσεις που θα δώσω.(ε δεν θα δωσώ και για τη nasa!)
Να αλλάξω σπίτι.(αυτό και αν άργησα!!!)
Να προσπαθήσω να κάνω αποταμίευση(σιγά μην περισσεύει τίποτα!)
Να πάω γυμναστήριο(επιτέλους!)
Να χάσω κανα κιλό!(επιγόντως!)
Να κόψω την απαίσια συνήθεια να τρώω τα νύχια μου!(έχω ήδη κάνει την αρχή!)
Να γραφτώ σε σχολή χορού.(και να ερωτευτώ τον δάσκαλο..και φυσικά να με ερωτευτει και αυτός!)
Να σταματήσω να παραγγέλνω φαγητό απ'έξω.(εκτός απο μερικές εξαιρέσεις!)

Και οι λιγότερο εφικτοί(μάλλον ανέφικτοι!)

Να αγοράσω δικό μου σπίτι, μονοκατοικία με κήπο μεγάλο, γεμάτο λουλούδια,τα αγαπημένα μου ζωάκια και θέα στη θάλασσα και να είναι πάντα γεμάτο με αγαπημένους φίλους,οικογένεια κλπ!(επίσης να αποκτήσω και εξοχικό!)
Να αγοράσω ένα μεγάλο κότερο(πάμε μια βόλτα?)και να πηγαίνω βόλτες με τους φίλους μου!Είναι αυτονόητο οτι θα είμαι ο καπετάνιος...!
Να κερδίσω το λαχείο(άσχετα αν δεν αγοράζω!)
Να βρώ ένα λαχείο στο δρόμο και να είναι το τυχερό!(συνέχεια απο το προηγούμενο)
Να μάθω πέντε γλώσσες(άπταιστα!)
Να μάθω να παίζω ντράμς, κιθάρα,φυσαρμόνικα και πλήκτρα(εννοείτε τέλεια!)
Να αποκτήσω ένα μικρό αεροπλανάκι(όχι παιχνίδι!)και να μάθω να το πιλοτάρω μόνη μου!
Να στείλω τους γονείς μου κρουαζιέρα με το κρουαζιερόπλοιό μου και να κάνουν διακοπές για πάντα!
Να ταξιδεύω συνέχεια.(τόσα μεταφορικά μέσα έχω!)
Να αποκτήσω δικιά μου δουλειά(και να είναι πετυχημένη φυσικά)
Να πάω μια βόλτα στο φεγγάρι με το ιδιωτικό μου διαστημόπλιο παρέα με τους φίλους μου και εννοείτε οτι θα οδηγώ εγώ.(!!!)
Να αποκτήσω σχολή καταδύσεων και να διδάσκω εγώ!

Νομίζω πως ήταν καλύτερα τις προηγούμενες χρονιές που δεν έβαζα στόχους.Κάτι θα ήξερε ο εγκέφαλός μου που δεν τα συγκρατούσε..

Κατεβαίνω σιγά σιγά στη γη τώρα..

Καλά μυαλά!

Χήρα ή ζωντοχήρα?

2007-01-03T04:31:00.000+02:00

Καλοσυνάτη, ευπρεπεστάτη και καλοστεκούμενη κυρία(υπαρκτό πρόσωπο), παρα-πατημένα τα δεύτερα ήντα, έχει σοβαρότατα προβλήματα με τον κύριο σύζυγό της και σκέφτεται να τον χωρίσει.

Κάποια μέρα απ'το πολύ κέρατο δεν χωράει ούτε στο σπίτι της να μπεί, φτάνει στο αμήν και του ανακοινώνει την απόφασή της.

Αυτός τα φέρνει απο δώ τα φέρνει απο κεί,της μιλάει γλυκά(ούτε την πρώτη νύχτα του γάμου τέτοιο πράγμα-έχει κάνει πράκτις με την έτσι μάλλον)της υπόσχεται αυτά που ήθελε να ακούσει(φοβάται λίγο και τη μοναξιά)..και την τουμπάρει.

Περνάνε οι μέρες αλλά αυτός μετά απο λίγο(μπορεί και ώρες..) αρχίζει πάλι τα ίδια.

Στο σπίτι. Η καλοσυνάτη κυρία τηλεφωνεί σε μια φίλη της εξίσου καλοσυνάτη.

Ντριιιιν.

Ναι?

Έλα Κούλα η Τούλα είμαι.Τι κάνεις?Καλά ευχαριστώ εσύ κλπ κλπ.

Πάμε αύριο στα μαγαζιά που θέλω να πάρω ένα παλτό?

Πάμε!

Και πήγαν.

Κούλα-αυτό είναι πολύ ωραίο!Καφέ, που είναι και της μόδας!

Τούλα-καλό είναι αλλά δεν μου κάνει το χρώμα..Πάνε αλλού.

Κούλα-α,αυτό είναι όνειρο!σου πάει πολύ!

Τούλα-Δεν είναι αρκετά καλό για την περίσταση..Πάνε αλλού.

Κούλα-λοιπόν αυτό είναι τέλειο!αυτό να πάρεις!

Τούλα-ναι αλλά δεν είναι μαύρο..

Κούλα-γιατί θες ντε και καλά μαύρο και καλό???

Τούλα-θα σου πω κάτι αλλά μην το πεις σε κανέναν...

Κούλα-ναι εντάξει(..ναι καλά!)

Τούλα-πήγα στην κυρία Αστέρω την αστρολόγα τότε που ήθελα να χωρίσω τον άντρα μου και μου είπε να μην τον χωρίσω γιατί είδε στα άστρα οτι θα πεθάνει!Ε, που να τρέχω για καλό παλτό τελευταία στιγμή...

Κούλα-!!!!!!!!!!!!!!!

Απο τότε έχουν περάσει 2 χρόνια και το παλτό είναι φυλαγμένο σε ειδική σακούλα με ναφθαλίνες και περιμένει ακόμα να εκπληρώσει το σκοπό του...!

Να σε πετάξω κάπου?

2007-01-03T01:37:00.000+02:00

Παραμονή Πρωτοχρονιάς απόγευμα προς βράδυ και ξεκινάω με διάθεση που ισορροπεί ανάμεσα στο χάλια και το "τουλάχιστον θα έχει φαί",να πάω απ'το σπίτι μου σε συγγενικό σπίτι με ταξί.Είχα προετοιμαστεί ψυχολογικά οτι πιο πιθανο θα ήταν να μου πέσει ο ουρανός στο κεφάλι παρά να βρώ ταξί το επόμενο 20άλεπτο αλλά για καλή μου τύχη(έτσι νόμιζα τότε!)με το που βγαίνω στο δρόμο βλέπω ένα ταξί να μου αναβοσβήνει τα φώτα με αποτέλεσμα να με στραβώσει, να μην δω τα άλλα 2 άτομα που είχε ήδη μέσα και του κάνω νόημα.Σταματάει,του λέω που πάω και μου κάνει νόημα "μπές".

Μπαίνω.

Κατάσταση ταξί μέτρια,ντράιβερ 35 με 40 αξύριστος 4 ημερών,φοράει σκουφί(σημ.δεν κάνει πολύ κρύο ούτε είναι καράφλας γιατί βλέπω πλούσιο, σγουρό, άλουστο μαλλί να εξέχει απο πίσω)

και στο ραδιόφωνο ντέρτι εφεμ(κλαψ..!σημ.έχει γαμάτη διαφήμιση)!

"Γειά σας,χρόνια πολλά!"

"....."

Ενταξει λέω,ο άνθρωπος θα έχει νεύρα που δουλεύει τέτοια μέρα,τέτοια ώρα.

Εκεί που πηγαίναμε ωραία και καλά περνάει την στροφή που έπρεπε να στρίψει και πηγαίνει προς εντελώς αντίθετη κατεύθυνση απο τον προορισμό μου!Αρχίζω και αγχώνομαι,"μήπως δεν άκουσε που πάω?" και εκεί που ετοιμαζόμουν να του το υπενθυμίσω (άνθρωπος είναι μπορεί να το ξέχασε)σταματάει και ξεφορτώνει τους άλλους 2.

Ωραία λέω εγώ, τώρα βουρ για εκεί που πάω.

Μπαίνει απο ένα στενό,στρίβει απο ένα άλλο και βγαίνει στο σωστό δρόμο,επιτέλους!Και εκεί που πηγαίναμε πάλι ωραία και καλά χάνει και δεύτερη στροφή!

Τι στο διάολο, λέω, μήπως ξέρει κανέναν άλλο δρόμο πιό γρήγορο που δεν ξέρει κανένας άλλος?,μήπως είναι κλείστός ο δρόμος που έπρεπε να πάει?,μήπως θέλει να με ξεναγήσει στην αθενς μπαι ναιτ?.

Προσπαθώντας να μπώ στο κλίμα των εορτών και να μην έρθω σε αντιπαράθεση μαζί του,κάνω τον μαλάκα(παλιά μου τέχνη...) και λέω να απολαύσω την διαδρομή και να χαζέψω τα λαμπάκια(και τους τελευταίους ταλαίπωρους που προσπαθούσαν να φτάσουν στα σπίτια τους περιμένοντας μάταια κάποιο λεωφορείο).

Αλλά όοοοοοχι,ο καλός ταξιντραιβερούλης είχε βάλει σκοπό να χαλάσει την ωραιότατη ισορροπία της διάθεσής μου που με το ζόρι διατηρούσα.Κάθε 1 μέτρο σταμάταγε πατώντας με μίσος το φρένο(με κίνδυνο να βρεθούμε αγκαλίτσα!-καθόμουν πίσω του),άκουγε τους καινούριους προορισμούς και συνέχιζε το βιολάκι σταμάτα-ξεκίνα.

Γαμώτο,σκέφτομαι,πόσα θα πληρώσω μ'αυτη την καθυστέρηση και γυρίζω να κοιτάξω το ταξίμετρο(πως μου είχε ξεφύγει νωρίτερα?).Και τότε το είδα κυρίες και κύριοι,ένα ωραιότατο-φωτεινότατο-πεντακάθαρο και κενό(!)ταξίμετρο.Ναι, μάλιστα κενό.Αναμένο μεν,χωρίς αριθμούς να τρέχουν χαρωποί μέσα δε!

Υπομονή,σκέφτομαι μπορεί να του χάλασε του ανθρώπου και να μην πρόλαβε να το επισκευάσει(θίνκ πόζιτιβ..),αλλά δεν θα του δώσω και οτι ζητήσει αν είναι εξωφρενικό.

Συνεχίζουμε την τουρνέ μας με τον κλασσικό πια τρόπο, γκάζι-1 μέτρο-φρένο και πάνω στην προσπάθειά μου να σκεφτώ θετικά και να ηρεμήσω κάνει την μαγική κίνηση..βγάζει το κινητό του.

Και δεν το έβγαλε για να απαντήσει σε κάποια κλήση ούτε για να πάρει τηλέφωνο αλλά πολύ απλά για να στείλει μήνυμα..!

Όχι ένα,ούτε δύο αλλά μέχρι να κατέβω είχε στείλει τουλάχιστον 5 αν είδα καλά!Και φυσικά για να τα γράψει έπρεπε να κοιτάει το κινητό και όχι το δρόμο!Και εφόσον ήταν και ευηπόληπτος οδηγός και δεν ήθελε να με σκοτώσει πήγαινε με 10(το πολύ)χιλιόμετρα την ώρα,στα φανάρια δεν ξεκινούσε αν δεν του κορνάρανε,πάντα άφηνε κάποιον που ήθελε να μπεί στη λωρίδα μας και περιέργως πάντα έβλεπε αυτούς που του έκαναν νόημα και σταματούσε να τους ρωτήσει που πάνε!!!!!

Άξιος και πολυτάλαντος άνθρωπος δε μπορώ να πω.

Ε,κάπου εκεί άρχισα να χάνω την υπομονή μου και να ξεφυσάω δυνατά μπας και καταλάβει..αμ δέ!Σταματάει,παίρνει και άλλον έναν και συνεχίζει το πασίγνωστο πια γκάζι-μήνυμα-1 μέτρο-μήνυμα-φρένο-μήνυμα!

Και εκεί που ξεφύσαγα χάνω το δρόμο!Δεν είχα ιδέα πια που είμασταν.Με πιάνει ένας πανικός μην με πάει βόλτα και στην υπόλοιπη Αθήνα και πάνω που πήγα να ρωτήσω που είμαστε,στρίβει και βγαίνει στο δρόμο μου!Επιτέλους!Μετά απο μια περιοδία 25 λεπτών του λέω να με αφήσει.Πατάει φρένο με τον κλασσικό τρόπο "το μισώ θανάσιμα"και μου απλώνει πολυ γοητευτικά τη χερούκλα του μες τη μούρη!

"Πόσα?"του λέω

"Τόσα!"μου λέει(με έκλεψε μόνο 2 ευρώ ο γλυκός μου..)

Του τα δίνω χωρίς να πω τίποτα και βγαίνοντας κοπανάω την πόρτα με όλη μου τη δύναμη λέγοντας την περίφημη σε όλους μας λεξούλα"μαλάκα!" ολίγον δυνατά με απώτερο σκοπό να με ακούσει!Αλλά ο χρυσός μου έφυγε αμέσως, μαρσάροντας οπότε δε νομίζω να άκουσε τίποτα(..για καλή μου πιθανόν τύχη!)

Σε έξαλλη κατάσταση πιά,βγάζοντας καπνούς,αφρούς και οτιδήποτε άλλο θα μπορούσα να βγάλω αν ήμουν ηρωας καρτούν,πάω προς το σπίτι.

Χτυπάω,μου ανοίγουν,μπαίνω.

Αρχίζω να τους λέω τι μου συνέβει με νεύρα.Πολλά νεύρα.Άπειρα νεύρα.

Στο δωμάτιο μπαίνει ο πατέρας μου που έχω να τον δω μέρες, με μάτια πρησμένα απο τον ύπνο και το κλασσικό σημάδι απο το μαξιλάρι στο μάγουλο..

"Γειά σου μπαμπα!τι κάνεις?,χρόνια πολλά!,τώρα ξύπνησες?(δούλευε το πρωί),μήπως σε ξύπνησα εγώ?"

Και ο καλός μου κατά τα άλλα πατερούλης που φυσικά εγώ τον είχα ξυπνήσει με την κατά τα άλλα γλυκιά μου φωνούλα με καλοδέχτηκε..

"Άι παράταμε!"...

Βρε δεν μου έπεφτε καλύτερα ο ουρανός στο κεφάλι?

Καλή χρονιά εβριμπόντι!!

Θα μάθω ποτέ πως δουλεύει?

2006-12-30T23:56:00.000+02:00

Το παλεύω ακόμα αλλά που θα πάει,δεν θα του περάσει!

Παραμονή Πρωτοχρονιάς σήμερα και ούτε που το έχω καταλάβει.
Έξω κόσμος,οι δρόμοι γεμάτοι λαμπάκια,πολλά λαμπάκια,αμέτρητα λαμπάκια(!),είδα σήμερα ένα σπίτι γεμάτο λαμπάκια και να ήθελε να βάλει κι'άλλα δεν υπήρχε χώρος,απο τα κάγκελα μέχρι τους τοίχους γεμάτο!Ωραίο δε λέω..

Καλές οι γιορτές αλλά μερικές φορές είναι λίγο σπαστικές.
Γιατί πρέπει δηλαδή να νιώθω ντε και καλά το πνεύμα των Χριστουγέννων,των γιορτών γενικότερα?Και αν δεν το νιώθω αυτό με κάνει ξινή?Κατά τη γνώμη μου κανένας πια δεν το νιώθει(..το πνεύμα).
Τα παιδια πχ περιμένοουν πως και πως να κλέισουν τα σχολεία για να ηρεμήσουν λιγάκι και τα δώρα που θα πάρουν.
Όσοι δουλεύουν περίμένουν αυτές τις μέρες να ξεκουραστούν και οι ηλικιωμένοι περιμένουν να περάσουν οι γιορτές γιατί δεν αντέχουν την πολλή φασαρία απ'τους καννίβαλους που
κουβαλήθηκαν στα χωριά τους!
Οι μόνοι που την περνάνε ζάχαρη είναι οι καταστηματάρχες(αλλά και πάλι οχι όλοι)και οι ιδιοκτήτες κέντρων διασκέδασης,οπως λέμε στρατόπεδο συγκέντρωσης,το ίδιο πράγμα είναι.
Πας και σου κάνουνε καψόνια πχ. θες να κάτσεις σε ολόκληρη καρέκλα,ποιός νομίζεις οτι είσαι?Μια χαρά σου φτάνει και η μισή!Καιρός να γυμνάσεις τα κωλομέρια σου!
Θέλεις να πάς τουαλέτα?Όοοοοοοοοχι!Καιρός να γυμνάσεις την κύστη σου!

Και μ'αυτά τα ωραία περιμένεις να έρθει ο καινούριος χρόνος να πάρει όλα τα άσχημα και να φέρει μόνο καλα.

Άντε μέρα που'ναι ας το ευχηθώ και εγώ!
Αυτή η χρονιά να είναι καλύτερη απο όλες τις προηγούμενες!
Να φέρει σε όλους οτι επιθυμεί ο καθένας!
Ευτυχισμένο 2007!

Τώρα αυτό φαίνεται?

2006-12-30T02:44:00.000+02:00

Δεν έχω ιδέα πως γίνεται!

Έχει πλάκα πάντως!